Tag Archives: வருமானம்

திண்ணையில் நமது சிறுகதை – அதிர்ஷ்டம்!!

4 பிப்

தமிழின் முதல் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் (03-02-2013) நமது எட்டாவது சிறுகதை வெளியாகி இருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

திண்ணைக்கு நமது நன்றி!

அந்த சிறுகதையை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் அதிர்ஷ்டம்!!

ஏற்கெனவே திண்ணையில் வெளியான மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

Advertisements

அதிகமாகப் பணம் சம்பாதிப்பது யார்?

13 டிசம்பர்

கடந்த இடுகையில் ரிஸ்க் இல்லாத வியாபாரம் என்று ஒன்று இருந்தால் அதை முயற்சி செய்ய பலரும் முன்வருவார்கள் என்று கவிஞர் கடிவேலு சொன்னபோது, ‘அப்படிப்பட்ட வியாபாரமும் இருக்கிறதா?’ என்று நாம் கேட்டோம். அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும் நமக்கு ஆவல் ஏற்பட்டது. அந்த இடுகையை மீண்டும் வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

“வியாபாரத்தில் பல வகைகள் இருக்கிறது என்று முன்பு சொன்னேனல்லவா? அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளும் முன்பு ஒரு வியாபாரம் என்பது எப்படி பல கட்டங்களாக நடைபெறுகிறது என்பதைப் பார்ப்போம். பொதுவாகச் சொன்னால் வியாபாரம் என்பது ஒரு பொருளைத் தயாரித்து அதைப் பயன்படுத்துவோர்களிடம் விற்று லாபம் சம்பாதிப்பதுதான். அதில் தயாரிப்பவருக்கும், உபயோகிப்பாளருக்கும் இடையில் பலர் இருக்கிறார்கள் என்று ஏற்கெனவே பார்த்தோம். இப்போது ஒரு கேள்வி, இதில் யார் அதிகப் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள்? இன்னும் விளக்கமாகச் சொன்னால், ரிஸ்க் எதுவும் இல்லாமல் யார் அதிகப் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார்.

“இதில் சந்தேகமென்ன, தயாரிப்பவர்தானே அதிகப் பணம் சம்பாதிக்க முடியும்” என்றோம்.

அதைக் கேட்டு கவிஞர் சிரித்தார். பிறகு, “சமீபத்தில் நீர்ப்பறவை என்ற பெயரில் ஒரு சினிமாப் படம் வெளியாகியிருக்கிறதல்லவா?” என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

“அந்தப் படத்தை இன்னும் பார்க்கவில்லை” என்றோம்.

“படம் பார்க்காவிட்டாலும், அது சம்பந்தமான முன்னோட்டமாக சில காட்சிகள் தொலைக்காட்சியில் வருவதைப் பார்த்திருப்பீரே? ஒரு காட்சியில் கதாநாயகன் பேசுவதாக ஒரு வசனம் வரும். அதாவது, ‘மீனைப் பிடிக்கிறவனை விட, அதை திங்கிறவனை விட, அதை வியாபாரம் செய்பவன்தான் பணக்காரன்’ என்பார்” என்று கூறினார் கவிஞர்.

“ஆமாம், நானும் பார்த்திருக்கிறேன். அது உண்மைதானே. சினிமாவில் மகத்தான சாதனையைப் படைத்த திரு. எம்.ஜி.ஆர் அவர்கள் நடித்து வெற்றிகரமாக ஓடிய படகோட்டி படத்திலும் எம்.ஜி.ஆர் மீனவராகவும், அதை வைத்து வியாபாரம் செய்யும் பணக்காரராக நம்பியாரும் நடித்திருப்பார்களே!” என்றோம்.

“அந்தக் கருத்தை நாம் இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்கும் வியாபாரத்திற்கு பொருத்திப் பாரும். ஒரு பொருளைத் தயாரிப்பவரை மீன் பிடிப்பவராக உவமைப் படுத்தியும், மீன் சாப்பிடும் மக்களை அந்தப் பொருளை உபயோகிப்பவர்களாகவும் உவமைப் படுத்தினால், இப்போது யார் பணக்காரர் என்று சொல்லும்?” என்று கேட்டார்.

“அந்த இரண்டு பேருக்கும் இடையில் இருப்பவர்கள்தான் பணக்காரர்கள். அதாவது அந்தப் பொருளை உபயோகிப்பாளர்களிடம் கொண்டு வந்து சேர்ப்பவர்களும், அப்படி ஒரு பொருள் மார்க்கெட்டில் இருக்கிறது என்று விளம்பரம் செய்பவர்களும்தான் பணக்காரர்கள். நமக்கு இப்போது புரிகிறது” என்றோம்.

“அவர்களுக்கு ஏதாவது ரிஸ்க் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டார்.

“அவர்களுக்கு என்ன ரிஸ்க் இருக்கிறது. வியாபாரம் செய்பவர்கள், பொருள் விற்றால் லாபம். சம்பாதிப்பார்கள். இல்லாவிட்டால் தயாரிப்பாளரிடம் திருப்பிக் கொடுத்து விடுவார்கள். அது போல் விளம்பரம் செய்பவர்களுக்கு வியாபாரம் ஆனாலும் ஆகாவிட்டாலும் கவலை இல்லை. அவர்கள் முதலிலேயே அதற்குரிய பணத்தை வாங்கி விடுகிறார்கள் அல்லவா?” என்றோம்.

“ஆக, இதில் பொருள்களைத் தயாரிப்பவர்களுக்கு லாபமோ, நஷ்டமோ வர வாய்ப்பிருக்கிறது. உபயோகிப்பாளர்கள் நான் ஏற்கெனவே சொன்னது போல் 30% (சதவீத) விலை மதிப்புள்ள பொருட்களை 100% (சதவீத) விலை கொடுத்து வாங்குகிறார். அதனால் அவருக்கும் நஷ்டம்தான். இதில் நீர் எந்த இடத்தில் இருக்க விரும்புகிறீர்கள்? தயாரிப்பாளராகவா, வியாபாரமோ, விளம்பரமோ செய்பவராகவோ அல்லது உபயோகிப்பாளராகவா?” என்று கேட்டார்.

“இப்போது புரிகிறது. வியாபாரமோ, விளம்பரமோ செய்பவர்கள்தான் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள்” என்றோம்.

“அவர்களைப் போல நீரும் வியாபாரமோ, விளம்பரமோ செய்து பணம் சம்பாதிக்கலாமே? அதில் ரிஸ்க் எதுவுமில்லையே” என்றார்.

“மீண்டும் ஆரம்பத்திலிருந்தா? வியாபாரம் செய்வதற்கு பணம் வேண்டாமா?” என்றோம். என்ன, இப்படி ஒரேயடியாக குழப்புகிறாரே!

“இங்குதான் முக்கியமான விஷயமே இருக்கிறது. வியாபாரம் செய்வதற்கு பணம் தேவையில்லை. ஆனால் விளம்பரம் செய்வதே உமது வியாபாரம் என்றால் அதைச் செய்யலாமல்லவா?” என்றார்.

“விளம்பரம் செய்வதா? நாம் என்ன சினிமா நடிகர்களா அல்லது விளையாட்டு வீர்ர்களா? அப்படி இருந்தால்தானே கோடிகோடியாகக் கொட்டி விளம்பரத்தில் நடிக்கக் கூப்பிடுவார்கள்” என்றோம்.

“நாம் இப்போது பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் பொருள்களுக்காக நம்மை விளம்பரத்துக்கு யாரும் கூப்பிட மாட்டார்கள். ஆனால் நீங்கள் வாங்கும் பழக்கத்தை மாற்றி, அப்படி வாங்கும் பொருள்களுக்கு விளம்பரம் செய்யலாமே?” என்றார்.

“நாம் விளம்பரம் செய்ய வேண்டும் என்றால் நிறைய செலவு செய்ய வேண்டும். அதற்கும் நிறையப் பணம் வேண்டுமே. பணம் இல்லாமல் எதுவுமே செய்ய முடியாதே” என்றோம்.

“நீர் டிவியிலோ, பேப்பரிலோ விளம்பரம் செய்ய வேண்டாம். ஆனால் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்களிடம் அதைப் பற்றி சொன்னால், அதுவும் விளம்பரம்தானே. இப்போது நான்கூட நீர்ப்பறவை பற்றிச் சொன்னேனே. அதுகூட ஒருவகையில் விளம்பரம்தானே” என்றார்.

வாழ்க்கைத்தரம் உயர என்ன செய்ய வேண்டும்?

6 டிசம்பர்

வழக்கமாக திண்ணையில் வெளிவரும் நம்முடைய கதையை நமக்கு முன்பே படித்து நம்மை வாழ்த்தும் கவிஞர் கடிவேலு இந்த முறை ஏனோ நமக்கு எந்த தகவலும் அனுப்பவில்லை. ஒருவேளை இந்த விருப்பும் வெறுப்பும் சிறுகதை, ஒரு காதல் கதை என்பதால் இதற்கு என்ன கருத்து சொல்வது என்று நினைத்து ஒன்றும் சொல்லாமல் விட்டு விட்டாரோ? என்று நமக்குத் தோன்றியது.

ஆனால் மாலை நேரத்தில் கவிஞரிடமிருந்து போன் வந்தது. முதல் நாள் இரவிலிருந்து அவர் வீடு இருக்கும் பகுதியில் கரண்ட் இல்லாததால் கம்ப்யூட்டரை மாலை வரை பயன்படுத்த முடியவில்லையாம். மாலையில்தான் நமது கதையைப் படித்தாராம். அந்தக்கதையை அலசி ஆராய்ந்து அவர் தன்னுடைய கருத்தைச் சொன்ன போது நமக்கு மிகவும் வியப்பாக இருந்த்து. எப்படி இவருக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது என்று ஆச்சரியம் மேலிட்டது.

“விருப்பும் வெறுப்பும் கதையின் கதாநாயகி வனிதாவுக்கு சில நாட்கள் பழகிய பின்னும் கூட யார் நல்லவன் யார் கெட்டவன் என்று தீர்மானிக்க முடியவில்லை. அப்படி இருக்கும் போது புதிதாக ஒரு வியாபார வாய்ப்பை ஒருவர் காண்பிக்கும் போது முதல் முறையாக அதைப் பார்ப்பவருக்கு எப்படி அவர் மீது நம்பிக்கை வரும். அந்த வியாபார வாய்ப்பு நல்லதா கெட்டதா என்று எப்படி தீர்மானிக்க முடியும்?” என்றார்.

பின்பு அவரே, “அவள் சிவசங்கரனைப் பார்க்கச் சென்றபோது, அவர் கூறிய கருத்துக்கள் சிந்திக்க வைக்கும் கருத்துக்கள். விருப்பும் வெறுப்பும் எப்போதும் மாறலாம். அதனால் ஒருவருக்கு இந்த வியாபாரத்தின் மீது ஏற்கெனவே ஏற்பட்ட அனுபவத்தின் காரணமாகவோ, மற்றவர்கள் எதிர்மறையான கருத்துக்களைக் கூறும் போதோ வெறுப்பு வருவது இயற்கை. ஆனால் அவருக்கே இது, தனது இரண்டாவது வருமானத்துக்கான நிச்சயமான வழி என்பது புரியும் போது அதே வியாபாரத்தின் மீது விருப்பம் வருவதும் இயற்கைதான்” என்றார். அத்தோடு, “கடந்த கால அனுபவங்களின் மூலமாக நமக்கு ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்கள் நம் மனதில் நிறைந்து இருந்தால் அந்த மாதிரி விஷயங்களையே மேலும் மேலும் நம்மை நோக்கி ஈர்க்கிறோம். இது Law of attraction என்னும் இயற்கை விதி. அதற்குப் பதிலாக வேறு நல்ல விஷயங்களை நிரப்பி விட்டால் தேவையில்லாத விஷயங்கள் நம்மை விட்டு அகன்று விடும் என்பது இந்தக் கதையின் மூலம் தெரிய வரும் செய்தியாகும்” என்றார். தொடர்ந்து அவரே,

“அதுபோல் ஒருவருக்கு ஒன்றில் மீது தீவிரமான காதல் ஏற்பட்டு அதில் வெற்றி அடைவதற்காக அவர் விடாப்பிடியாக முயற்சி செய்யும்போது, அதற்காக தன்னை மாற்றிக் கொள்ளவும் தயாராக இருக்கும்போது அவருக்கு அதை அடைவது எளிதாகும் வகையில், இயற்கையாகவே எல்லா சூழ்நிலையும் மாறும் என்பதும் இந்தக் கதையின் மூலம் புலனாகிறது” என்றார் கவிஞர். இவ்வளவு நுணுக்கமாக அந்தக் கதையை அவர் அலசி ஆராய்ந்திருப்பது நமக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சரி! தொடர்ந்து முந்தைய இடுகையில் சொன்ன விஷயங்களைப் பற்றி அவருடன் நம்முடைய உரையாடல் சம்பந்தமான விஷயத்தை கவனிக்கலாம். சென்ற இடுகையில் வந்த கவிஞரின் கவிதையைப் படித்து விட்டு ‘வாழ்க்கைத்தரம் மாற வேண்டுமானால் ஏதாவது வியாபாரம் செய்தால்தான் சாத்தியமாகும் என்று நமக்குப் புரிந்தது’ என்று சொல்லியிருந்தோம் அல்லவா? ஆனாலும் அதில் நமக்கு ஒரு சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அதாவது நடைமுறையில் எல்லோராலும் வியாபாரத்தில் இறங்குவது சாத்தியமா என்ற சந்தேகம் ஏற்பட்டது. அதனால் அதை அவரிடமே கேட்டோம்.

“கவிஞரே, வியாபாரம் என்பது அவ்வளவு எளிதான விஷயமா? முதலில் அதற்கு முதலீடு தேவைப்படும். அதில் அனுபவம் இருக்க வேண்டும். ஒரு இடம் பார்த்து அட்வான்ஸ் கொடுத்து, ஆட்களை வேலைக்கு வைத்து, அதை மேற்பார்வை செய்ய நாள் முழுதும் அங்கேயே இருந்து வியாபாரத்தைக் கவனிக்க வேண்டும். இதெல்லாம் எல்லோருக்கும் முடிகிற விஷயமா? நடக்கிற காரியமா இது?

அத்தோடு அப்படி ஆரம்பித்த வியாபாரத்தில் நஷ்டம் வராது என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியுமா? போட்டியை சமாளிக்க வேண்டும். லைசன்ஸ் பெற வேண்டும். எத்தனை விஷயங்கள் இருக்கிறது? வியாபாரம் செய்பவர்களின் வாழ்க்கைத்தரம் உயரும் என்ற உமது கருத்து ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதுதான். ஆனால் வியாபாரத்தில் இத்தனை பிரச்சினைகள் இருக்கிறதே! இருப்பதை விட்டு விட்டு பறப்பதை பிடிக்க ஆசைப்பட்ட கதையாக அல்லவா ஆகிவிடும்” என்றோம்.

நாம் பேசி முடிக்கும் வரை அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். பிறகு நம்மிடம் சில கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பித்தார். “நீர் சொல்வது போல வியாபாரம் என்பது எளிதான விஷயம் அல்ல. ஆனால் வியாபாரத்தில் பல வகைகள் இருக்கின்றன” என்றார்.

“வியாபாரத்தில் பல வகைகளா?” என்றோம் ஆச்சரியமாக. அதற்குப் பதிலாக கவிஞர் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

“வியாபாரம் என்றால் என்ன?”

“ஒரு பொருளை ஒரு இடத்தில் வாங்கி இன்னொரு இடத்தில் விற்பது. அதில் ஒரு லாபம் சம்பாதிப்பது. இதுதான் வியாபாரம்” என்றோம்.

“பொதுவாக இப்படித்தான் பெரும்பாலானோர் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் வியாபாரம் என்பது யாருக்கு எந்தப் பொருள் தேவை இருக்கிறதோ, அந்தப் பொருளை அவர்களுக்கு கொடுத்து அதற்குரிய பணத்தையோ அல்லது அதே மதிப்பிலான இன்னொரு பொருளையோ பெறுவதுதான் வியாபாரம். பழங்காலத்தில் நமது முன்னோர்களும் திரைகடலோடி திரவியம் தேடினார்கள்” என்றார்.

“ஆமாம், நீர் சொல்வது உண்மைதான். நம் முன்னோர்கள் வியாபாரத்திற்காக பல நாடுகளுக்கும் சென்றிருக்கிறார்கள். அதுபோல் யவனர்களும், அரேபியர்களும், ஃபிரெஞ்சுக்காரர்களும், போர்த்துக்கீசியர்களும், ஏன் சீனர்களும்கூட நம் நாட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்கள்” என்றோம்.

“நமது நாட்டிற்கு வெள்ளைக்காரனும் வியாபாரத்திற்காகத் தானே வந்தான். நம்மிடம் கிடைக்காத பொருட்களை நம்மிடம் கொடுத்து அதற்கு பதிலாக விலை மதிப்புள்ள பொருட்களைப் பெற்றான். பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாட்டையே கைப்பற்றி விட்டான்” என்றார்.

அவர் சொல்வதெல்லாம் உண்மையென்றாலும் அந்த விஷயங்களை தன்னுடைய கருத்துக்கு ஆதரவாக அவர் சொன்னபோது நமக்கு ஏற்பட்ட வியப்புக்கு அளவேயில்லை. அதனால் அவர் சொல்வதை அமைதியாக கேட்டுகொண்டிருந்தோம்.

சராசரி வாடிக்கையாளரின் வாழ்க்கைத்தரம் – கவிதை!

4 டிசம்பர்

ஏற்கெனவே நாம் கவிஞர் கடிவேலுவிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த விஷயங்களை இப்போது சொல்லிக்கொண்டு வருகிறோம் அல்லவா? சென்ற இடுகையில் கவிஞர் சொன்ன விஷயங்கள் நம்மை யோசிக்க வைத்தது என்று சொல்லி இருந்தோம். நமது வருமானத்தில் 70% பணத்தை நமக்குத் தேவையான 30% விலை மதிப்புள்ள பொருட்களை வாங்குவதற்காக யார் யாருக்கோ கொடுக்கிறோம் என்று சொன்னார். எவ்வளவு பெரிய நடைமுறை உண்மை இது. இதை யாராவது மாற்ற முடியுமா? ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

உண்மையில் அது அவ்வளவு சுலபமான விஷயமல்ல. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஒரு வகையில் அது  முடியாத காரியம்தான். ஏனென்றால் இந்த நடைமுறை என்பது பல காலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு விஷயம். அதுவும் காலகாலமாக நடக்கும் விஷயம். அரசாங்கம் கூட இதை மாற்ற முற்படாது. அப்படியே வேறு ஒரு ஏற்பாடு செய்தாலும் அது வெற்றி பெறுமா என்பது சந்தேகமே. அதற்கு நமது உழவர் சந்தை ஒரு உதாரணம். அப்படியென்றால் இதற்கு மாற்றாக வேறு என்னதான் வழி? எந்த ஒரு நடைமுறைக்கும் மாற்று வழி என்று ஒன்று இருந்துதான் ஆகவேண்டும்.

கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்னால், விஜய் டிவியில் கோபிநாத்தின் நீயா நானா? நிகழ்ச்சியில் பொருளாதார மேதைகளும், பொதுமக்களும் விலைவாசி ஏற்றமும், அதனால் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் தாக்கமும் என்பது பற்றி விவாதம் நடத்தினார்கள். நாம்கூட அப்போது அந்த நிகழ்ச்சியில் விவாதிக்கப்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றி ஒரு இடுகை வெளியிட்டிருந்தோம். அதை ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ள இங்கே சொடுக்கவும் விலைவாசி உயர்வும் வாழ்க்கையில் அதன் தாக்கமும்.

அதில் ஒருவர் பேசும்போது, ‘விலைவாசி ஏற்றத்தினால் பொதுமக்கள்தான் பாதிக்கப் படுகிறார்கள். வியாபாரிகள் பாதிக்கப் படுவதில்லை. ஏனென்றால் அந்த விலைவாசி உயர்வினால் ஏற்படும் விலை ஏற்றத்தை அவர்கள் மற்றவர்கள் தலையில் சுமத்தி விடுகிறார்கள்’ என்று சொன்னார். இன்னொருவர் பேசும்போது, ‘ஒரு விவசாயி, உற்பத்தியாகும் பொருளை என்ன விலைக்கு விற்கிறாரோ அதைவிட மூன்று அல்லது நான்கு மடங்கு அதிகமான விலைக்குத்தான் வியாபாரிகள் பொதுமக்களுக்கு விற்பனை செய்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாக விவசாயியிடமே நேரடியாக கொள்முதல் செய்யும்போது அவருக்கும் நல்ல விலை கிடைக்கிறது. பொதுமக்களுக்கும் கடையில் வாங்குவதை விட குறைவான விலைக்குக் கிடைக்கும்’ என்று சொன்னார். நமது நாட்டிலும் அரசு உழவர் சந்தை என்ற ஒரு நடைமுறையை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் அது நினைத்த அளவுக்கு வெற்றிபெறவில்லை.

அதே கருத்து இப்போது பேசிக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்துக்கும் பொருத்தமானதாக இருக்கும். நமக்குத் தேவையான பொருட்களை நாமே தயாரிப்பாளர்களிடமிருந்து நேரடியாக வாங்கும்போது நமக்கு குறைவான விலையில் நல்ல தரமான பொருட்கள் கிடைக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் அதில் ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறது. அதாவது கோடிக்கணக்கான பணத்தை செலவு செய்து விளம்பரம் செய்து ஒரு பொருளை சந்தைப் படுத்தும் கம்பெனிகளுடன் போட்டி போட்டு ஒரு தயாரிப்பாளர் நேரடி விற்பனை மூலம் பொருட்களை சந்தைப் படுத்துவது எளிதான விஷயமாக இருக்காது. வலிமையான கம்பெனியாக இல்லாவிட்டால் நீண்ட நாட்களுக்கு அந்த முறையில் வியாபாரத்தை நடத்துவது முடியாத காரியமாகிவிடும்.

அப்படியென்றால் இதற்கு என்னதான் வழி?

கவிஞர் நம் சிந்தனையைக் கலைக்காமல் ஒரு புத்தகத்தை புரட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

“அப்படியென்றால் வாடிக்கையாளர்தான் மற்றவர்களை எல்லாம் வாழ வைக்கிறார். ஆனால் அவரோ கடைசிவரைக்கும் கஷ்டப்படும் கஸ்டமராகவே வாழ்க்கையைக் கழிக்கிறார் என்று சொல்கிறீரா?” என்று நாம் கேட்டவுடன் புத்தகத்திலிருந்து தலையை நிமிர்த்தி நம்மைப் பார்த்தார் கவிஞர்.

“ஆமாம், அதுதான் யதார்த்தமான உண்மை. இதோ இந்தக் கவிதையைப் படித்துப் பாரும்” என்று ஒரு காகிதத்தை நம்மிடம் கொடுத்தார். நாம் அதை வாங்கி பிரித்துப் படித்தோம்.

ஒரு வாடிக்கையாளரின் புலம்பல்

அன்றாடம் பொருள் வாங்கும்

அண்ணாச்சி கடை முன்னால்

புத்தம்புது பைக் ஒன்று

சத்தமின்றி வந்து நின்றது

நீண்டநாள் நண்பராய் பழகிய

அண்ணாச்சியிடம் நான் கேட்டேன்

“வண்டி புதுசா?”

என்னுடைய கேள்விக்கு

அண்ணாச்சி பதில் சொன்னார்

“பெட்ரோல் வில்லை ஏறிப்போச்சே

புதுவண்டி மைலேஜ் கொடுக்கும்”

நானறிந்து இதுவரைக்கும்

செதில்செதிலாய் பெயின்ட் உதிர்ந்த

பழைய சைக்கிள்தான் அவர்சொத்து

“புத்தம்புது கார் ஒன்றில்

மொத்தக்கடை முதலாளி

பவனிதான் வந்தாராம்

அண்ணாச்சி பார்த்தாராம்

அடுத்த இலக்கு அந்தக்காராம்”

நாள்முழுக்க ஆபீசில் வேலைசெய்து

நம்மால் முடிந்தது இந்த ஸ்கூட்டர்

அதுகூட எங்காச்சும் வழியிலே

ரிப்பேர் ஆகி நிற்குமோ?

பெட்ரோல் தீர்ந்து போகுமோ?

பயந்து பயந்து ஆபீசுக்கு

பயணிக்கிறேன் தினந்தோறும்

யாரிடமாவது சொல்லி வைத்து

பழைய ஸ்கூட்டர் விலைக்கு வந்தால்

எங்காவது பணம் புரட்டி

இதற்குப் பதில் வேறு ஸ்கூட்டர்

இன்னும் இரண்டு மாதத்தில்

எப்படியும் வாங்க வேணும்

படித்து முடித்ததும் ஒரு விஷயம் நமது புத்திக்கு உறைத்தது. அதாவது படித்து முடித்து மாதச் சம்பளத்துக்கு வேலை செய்து  ஆயுள் முழுக்க உழைத்தாலும் வாழ்க்கைத்தரத்தை மாற்றுவது சுலபமல்ல. ஆனால் ஏதோ ஒரு வியாபாரம் செய்ய முனைந்தால் நிச்சயமாக வாழ்க்கைத்தரம் மாறும் என்று தோன்றியது.

உங்கள் வருமானம் எப்படி செலவாகிறது?

1 டிசம்பர்

சென்ற இடுகையில் பொருளாதாரத்தில் சுதந்திரம் அடைய விரும்பும் ஒருவர் எதை முதலில் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நாம் கேட்ட கேள்விக்கு, மனோபாவத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று கவிஞர் கடிவேலு சொன்னது நம்மால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் வாங்கும் பழக்கத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று சொன்னது நமக்குப் புரியவில்லை. அதனால் நமது சந்தேகத்தை கவிஞரிடமே கேட்டோம்.

“கவிஞரே, வாங்கும் பழக்கத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று சொல்கிறீரே, அது எப்படி என்று நீர் கொஞ்சம் விளக்கமாகச் சொல்லும்?” என்ற நமது கேள்விக்கு,

“காலையில் தூங்கி எழுந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கச் செல்லும் வரை எத்தனையோ பொருட்களை நாம் உபயோகப் படுத்துகிறோம். அந்தப் பொருட்களையெல்லாம் ஏதோ ஒரு கடையில் பணம் கொடுத்துத்தானே வாங்குகிறோம்?” என்று கேட்டார்.

“இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த சாதாரண விஷயம்தானே! நாம் எழுந்து பல் துலக்கி காபி குடிப்பதிலிருந்து, குளிக்க சோப்பு பயன்படுத்துவது, ஷாம்பு போடுவது, துணிகளை துவைப்பது, தலைக்கு எண்ணெய் தேய்ப்பது, முகத்துக்கு பவுடர் பூசுவது, சன் ஸ்கிரீன் போடுவது என்று எத்தனையோ பொருட்களை பயன்படுத்துகிறோம். அதனால் என்ன?” என்றோம்.

“சரியாகச் சொல்லி விட்டீர். இது போன்று நிறையப் பொருட்களை நாம் தினமும் பயன்படுத்துகிறோம். இவற்றையெல்லாம் கடையில்தான் வாங்குகிறோம். அது நமக்கு வரவா அல்லது செலவா?” என்று கேட்டார்.

“இது என்ன கேள்வி? இவற்றையெல்லாம் பணம் கொடுத்துத்தான் வாங்குகிறோம். அதனால் எல்லாமே செலவுதான். நம்முடைய மாத பட்ஜெட்டில் இவற்றுக்கென்று ஒரு தொகை கட்டாயம் ஒதுக்கத்தான் செய்கிறோம்” என்றோம்.

“அந்தப் பொருட்களைத் தரத்திற்காக வாங்குகிறீர்களா? அல்லது விலை குறைவாக இருப்பதனால் வாங்குகிறீர்களா?” என்று இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

“பொருட்கள் தரமானதாகவும் இருக்க வேண்டும். அதே சமயம் விலையும் நமக்கு கட்டுபடியாகக்கூடிய அளவில் இருக்க வேண்டும்” என்றோம்.

“சரி, இந்த இந்த பிராண்டு உள்ள பொருட்கள் வேண்டும் என்று கேட்டு வாங்குவீர்களா? அல்லது கடைக்காரரிடம் எது நல்ல தரமான பொருள் என்று விசாரித்து வாங்குவீர்களா?” என்று கேட்டார்.

“ஏதாவது ஒரு பிராண்டு பெயரை சொல்லிதான் கேட்போம்” என்றேன்.

“அப்படி ஒரு பிராண்டு இருப்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்று மறுபடி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

“கவிஞரே, நீர் என்ன சொல்ல வருகிறீர். அதைச் சொல்லும்” என்றோம் நமக்கு உடனே விஷயத்தை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல்.

“சொல்கிறேன். அதற்கு முன்னால் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லும். அப்படி ஒரு பிராண்டு இருப்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்?” என்றார் மீண்டும்.

“விளம்பரங்களில் பார்க்கிறோமே. அதை வைத்துத்தான் தெரிந்து கொள்ள முடியும்” என்றோம்.

“ஆங், அதைத்தான் கேட்டேன். அந்த விளம்பரத்துக்கு யார் காசு கொடுக்கிறார்கள்?” என்றார். மறுபடியும் ஒரு கேள்வியா?.

“இதிலென்ன சந்தேகம், அந்தப் பொருளைத் தயார் பண்ணும் கம்பெனிதான் பணம் கொடுக்கும்” என்றோம்.

“அதுதான் இல்லை. அதற்கு நீர்தான் பணம் கொடுக்கிறீர்” என்றார்.

“என்னது, நான் பணம் கொடுக்கிறேனா?” என்றேன் ஆச்சரியமாக.

“ஆமாம், உம்மைப் போன்ற வாடிக்கையாளர்கள்தான் அந்தப் பணத்தைக் கொடுக்கிறார்கள்”

“அந்தப் பொருளில் இருக்கும் விலையைத்தானே கொடுக்கிறோம். அதிகமாக எதுவும் கொடுப்பதில்லையே” என்றேன் குழப்பமாக.

“அங்குதான் விஷயமே இருக்கிறது. மார்க்கெட்டுக்கு வரும் எந்தப் பொருளும், அதில் எழுதப்பட்டிருக்கும் உட்சபட்ச விலையில் தோராயமாக 30% சதவீத விலை மதிப்பில்தான் தயாரிக்கப் படுகிறது. ஆனால் கடைக்கு வரும்போது 100% சதவீத விலையில் விற்பனை செய்யப் படுகிறது. அதாவது 30% சதவீத விலை மதிப்புள்ள ஒரு பொருளுக்கு 70% சதவீதம் அதிகமாக விலை கொடுத்துத்தான் நாம் பொருட்களை வாங்குகிறோம்” என்றார்.

“அப்படியா, ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே! நீர் சொல்வது சரிதான் என்று எப்படி உறுதி செய்து கொள்வது?” என்று கேட்டோம்.

“சரி, நீர் பொருட்களை வாங்கும் கடையில், அந்த கடைக்காரர் லாபம் சம்பாதிப்பதற்காக அந்தக் கடையை நடத்துகிறாரா அல்லது சேவை மனப்பான்மையுடன் லாபமில்லாமல் நடத்துகிறாரா?” என்று ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார்.

“லாபத்துக்காகத்தான் அந்தக் கடையை நடத்துகிறார். அவர் என்ன சேவையா செய்கிறார்? ஒவ்வொரு பொருளிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு லாபம் வைத்துத்தான் பொருட்களை விற்கிறார்” என்றோம்.

“கரெக்ட். அதாவது பத்து அல்லது பதினைந்து சதவீதம் லாபம் வைத்துத்தான் வியாபாரம் செய்கிறார். அதைத் தவறு என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அப்படித்தான் காலங்காலமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த லாபத்தையும் நாம்தான் கொடுக்கிறோம்” என்றார்.

“இப்போது புரிகிறது. இதே போல் மொத்தக் கடைக்காரர் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதம் லாபம் வைத்துத்தான் இவருக்கு பொருட்களைக் கொடுக்கிறார். ஏஜென்டுகளிடமிருந்து பொருட்களை வாங்கும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட சதவீதம் அதிகமாகக் கொடுத்துத்தான் மொத்தக் கடைக்காரர் வாங்குகிறார். சரிதானே!” என்றோம்.

“ரொம்ப சரி, அப்படி ஒவ்வொருவராக பொருட்கள் கைமாறும் போது, அதன் விலை அதிகமாகிறது. அத்தோடு அப்படி ஒரு பொருள் மார்க்கெட்டுக்கு வந்திருக்கிறது என்று பொதுமக்களுக்கு தெரிய வைப்பதற்காக பெரிய அளவில், நிறையப் பணம் செலவழித்து விளம்பரம் செய்யப் படுகிறது. அதற்காகும் செலவும் அந்த விலையில் தான் சேர்க்கப் படுகிறது. வாடிக்கையாளர்களாகிய நாம்தான் அதற்கும் சேர்த்து பணம் கொடுக்கிறோம்” என்றார் கவிஞர்.

அவர் சொல்வது உண்மைதான் என்றாலும் அதில் என்ன தவறு என்றுதான் நமக்குப் புரியவில்லை. எல்லோரும் வியாபாரம்தான் செய்கிறார்கள். அதில் ஒரு லாபம் சம்பாதிக்கிறார்கள். இது நடைமுறையில் எல்லோராலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு நேர்மையான தொழில்தானே. எதற்காக கவிஞர் இதைப் பற்றி பேசுகிறார் என்று புரியவில்லை.

“கவிஞரே, இது காலங்காலமாக நடக்கும் விஷயம்தானே, இதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?” என்று கேட்டோம்.

“தவறு ஒன்றும் இல்லைதான். ஆனால் கொஞ்சம் யோசித்துப் பாரும். நீர் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்து ஒரு வருமானம் சம்பாதிக்கிறீர். அதை செலவு செய்து உமக்குத் தேவையான பொருட்களை கடையில் வாங்குகிறீர். அப்படி வாங்குவதால் உமது வருமானத்தில் 70% சதவீதத்தை யார் யாருக்கோ கொடுக்கிறீர்கள். அவர்கள் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள். இது உமது வாழ்நாள் பூராவும் தொடர்கிறது” என்றார்.

அவர் கூறிய விஷயம் நம்மை யோசிக்க வைத்தது.