Tag Archives: நகைச்சுவை

திண்ணை வார இதழில் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 4

1 ஜூன்

தமிழின் முதல் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் (31-05-2015) நகைச்சுவைக் கதையாக நாம் எழுதிய சும்மா ஊதுங்க பாஸ் சிறுகதைத் தொடரின் இறுதிப்பகுதி வெளியாகி இருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

இதுவரை வெளியான அனைத்துப் பகுதிகளின் கதைச் சுருக்கம் இதோ

மருந்துக் கம்பெனிக்குத் தேவையான இயந்திரங்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை ஒன்றில் அசிஸ்டென்ட் மானேஜராக இருக்கும் ரகுபதி. தன்னைப் பொருட்படுத்தாதவர்களை பழி வாங்குபவர். திறமையான தொழிலாளியான வாசு அவரால் பாதிக்கப் பட்டவன். அவன் தன்னை கிண்டல் செய்வதாக மானேஜர் சங்கரனிடம் புகார் செய்கிறார். ஆனால் வாசு சாதுர்யமாக அதை மறுக்கிறான். ரகுபதிக்கு ஊதுங்க என்ற வார்த்தையே பிடிக்காமல் போகிறது.

ரகுபதியுடைய தகுதியின்மைக்கு சான்றாக அவரின் தவறினால் வேஸ்ட் என்று ஒதுக்கி வைக்கப் பட்ட ஒரு மெஷினுக்கு பூஜை செய்து வாசு மீண்டும் கிண்டல் செய்கிறான். ரகுபதி மனம் வெறுத்து நிம்மதி தேடி காரில் கடற்கரைக்குச் செல்கிறார். பட்டாபி வாங்கி வந்த சிகரெட் பாக்கெட் அவரது பழைய நினைவுகளைக் கிளறுகிறது.

பிறகு பட்டாபி கொண்டு வந்த மதுவை அருந்துகிறார். இரவு ஒன்பது மணிக்கு வீட்டிற்குக் கிளம்பும் நேரத்தில் போலீஸார் குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டுபவர்களை சோதிக்கிறார்கள் என்ற தகவலைச் சொல்லி, தானும் ஒருமுறை அப்படி மாட்டிக் கொண்டதை நகைச்சுவையாக விவரிக்கிறான். அதைக் கேட்டு ரகுபதியின் மனபாரம் குறைந்தாலும் மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற பயத்துடனே காரை ஓட்டிச் சென்ற ரகுபதி போலீஸில் மாட்டிக் கொள்கிறார்.

அப்போது அங்கு தற்செயலாக வரும் வாசு போலீஸிடமிருந்து ரகுபதியைக விடுவிக்கிறான். அது ரகுபதிக்கு ஆச்சரியத்தைக் கொடுக்கிறது. அதனால் வாசுவிடம் அது எப்படி முடிந்தது என்று விசாரிக்கிறார். அது எப்படி என்று தெரிந்து கொள்ள அந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியைப் படிக்கவும்.

இந்த சிறுகதைத் தொடரின் இறுதிப் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 4
இந்த சிறுகதைத் தொடரின் மூன்றாம் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 3
இந்த சிறுகதைத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 2
இந்த சிறுகதைத் தொடரின் முதல் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 1

திண்ணைக்கு நமது நன்றி!

Advertisements

திண்ணை வார இதழில் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 3

25 மே

தமிழின் முதல் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் (24-05-2015) நகைச்சுவைக் கதையாக நாம் எழுதிய சும்மா ஊதுங்க பாஸ் சிறுகதைத் தொடரின் மூன்றாம் பகுதி வெளியாகி இருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

இதுவரை வெளியான மூன்று பகுதிகளின் கதைச் சுருக்கம் இதோ 

மருந்துக் கம்பெனிக்குத் தேவையான இயந்திரங்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை ஒன்றில் அசிஸ்டென்ட் மானேஜராக இருக்கும் ரகுபதி. தன்னைப் பொருட்படுத்தாதவர்களை பழி வாங்குபவர். திறமையான தொழிலாளியான வாசு அவரால் பாதிக்கப் பட்டவன். அவன் தன்னை கிண்டல் செய்வதாக மானேஜர் சங்கரனிடம் புகார் செய்கிறார். ஆனால் வாசு சாதுர்யமாக அதை மறுக்கிறான். ரகுபதிக்கு ஊதுங்க என்ற வார்த்தையே பிடிக்காமல் போகிறது.

ரகுபதியுடைய தகுதியின்மைக்கு சான்றாக அவரின் தவறினால் வேஸ்ட் என்று ஒதுக்கி வைக்கப் பட்ட ஒரு மெஷினுக்கு பூஜை செய்து வாசு மீண்டும் கிண்டல் செய்கிறான். ரகுபதி மனம் வெறுத்து நிம்மதி தேடி காரில் கடற்கரைக்குச் செல்கிறார். பட்டாபி வாங்கி வந்த சிகரெட் பாக்கெட் அவரது பழைய நினைவுகளைக் கிளறுகிறது.

பிறகு பட்டாபி கொண்டு வந்த மதுவை அருந்துகிறார். இரவு ஒன்பது மணிக்கு வீட்டிற்குக் கிளம்பும் நேரத்தில் போலீஸார் குடித்து விட்டு வாகனம் ஓட்டுபவர்களை சோதிக்கிறார்கள் என்ற தகவலைச் சொல்லி, தானும் ஒருமுறை அப்படி மாட்டிக் கொண்டதை நகைச்சுவையாக விவரிக்கிறான். அதைக் கேட்டு ரகுபதியின் மனபாரம் குறைந்தாலும் மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற பயத்துடனே காரை ஓட்டிச் சென்ற ரகுபதி போலீஸில் மாட்டிக் கொள்கிறார்.

இந்த சிறுகதைத் தொடரின் மூன்றாம் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 3
இந்த சிறுகதைத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 2
இந்த சிறுகதைத் தொடரின் முதல் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 1
கதையின் இறுதிப் பகுதி அடுத்த வாரம் வரும்…

திண்ணைக்கு நமது நன்றி!

திண்ணை வார இதழில் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 2

18 மே

தமிழின் முதல் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் (17-05-2015) நகைச்சுவைக் கதையாக நாம் எழுதிய சும்மா ஊதுங்க பாஸ் சிறுகதைத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதி வெளியாகி இருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

இதுவரை வெளியான இரண்டு பகுதிகளின் கதைச் சுருக்கம் இதோ 

மருந்துக் கம்பெனிக்குத் தேவையான இயந்திரங்கள் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை ஒன்றில் அசிஸ்டென்ட் மானேஜராக இருக்கும் ரகுபதி. தன்னைப் பொருட்படுத்தாதவர்களை பழி வாங்குபவர். திறமையான தொழிலாளியான வாசு அவரால் பாதிக்கப் பட்டவன். அவன் தன்னை கிண்டல் செய்வதாக மானேஜர் சங்கரனிடம் புகார் செய்கிறார். ஆனால் வாசு சாதுர்யமாக அதை மறுக்கிறான். ரகுபதிக்கு ஊதுங்க என்ற வார்த்தையே பிடிக்காமல் போகிறது. ரகுபதியுடைய தகுதியின்மைக்கு சான்றாக அவரின் தவறினால் வேஸ்ட் என்று ஒதுக்கி வைக்கப் பட்ட ஒரு மெஷினுக்கு பூஜை செய்து வாசு மீண்டும் கிண்டல் செய்கிறான். ரகுபதி மனம் வெறுத்து நிம்மதி தேடி காரில் கடற்கரைக்குச் செல்கிறார். பட்டாபி வாங்கி வந்த சிகரெட் பாக்கெட் அவரது பழைய நினைவுகளைக் கிளறுகிறது.

அந்த சிறுகதைத் தொடரின் இரண்டாம் பகுதியை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் சும்மா ஊதுங்க பாஸ் – 2

முந்தைய இடுகையை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்

கதையின் மூன்றாவது பகுதி அடுத்த வாரம் வரும்…

திண்ணைக்கு நமது நன்றி!

நகைச்சுவைக் கவிதை!

19 செப்

கணிணி பழுது நீக்கும் தொழில் செய்து கொண்டிருக்கும் நமது நண்பர் ஒருவர், தன்னுடைய வீட்டில் எலித்தொல்லை அதிகமாகி விட்டதாக ஒருநாள் புலம்பினார். எந்த உயிரையும் துன்புறுத்தக் கூடாது என்ற சாத்வீகமான எண்ணம் கொண்ட மனிதர் அவர்.

அதனால் முதலில் ஒரு எலி மட்டும் வீட்டுக்குள் வந்த போது பரவாயில்லை என்று விட்டு விட்டாராம். ஆனால் கொஞ்ச நாட்களிலேயே ஏகப்பட்ட குட்டிகளை ஈன்ற அந்த எலி,  இன்று வீட்டையே அதகளப் படுத்துகிறதாம். உணவுப் பொருட்களை சேதம் செய்வதோடு, கம்ப்யூட்டர் கருவிகளின் வயர்களையும் பதம் பார்த்து விடுகிறதாம்.

என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை என்று புலம்பினார். ஒரு பக்கம் அவர் சொன்னது சிரிப்பை வரவழைத்தாலும், அவர் படும் பாட்டை நினைத்தால் பரிதாபமாகவும் இருந்தது.

அந்த விஷயத்தையே ஒரு கவிதையாக வடித்து அவரிடம் கொடுத்தேன். அதை அவர் பிரிண்ட் எடுத்து வீட்டில் எலி நடமாட்டம் உள்ள இடங்களில் வைத்தாராம். ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால் சில நாட்களிலேயே எலித் தொல்லை குறைந்து விட்டதாம். அவர் சொன்னதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.

இதோ அந்தக் கவிதை!

எலியாரே! இடத்தைக்காலி செய்வீர்!

எலியாரே எலியாரே எமதுவீட்டில் குடிபுகுந்து

       எழுபத்தாறு நாட்களாச்சு வாடகையே வரவில்லை

வலியாராய் இருந்தால் விடமாட்டோம் உம்போன்ற

       எளியாரை நாங்கள் என்னதான் செய்வது?

 

ஒற்றைஆளாய் உள்ளேவந்தீர் சேட்டையேதுஞ் செய்யவில்லை

       ஒண்டிக்கொள்ள இடமளித்தோம்; அதுதவறாய் தான்போச்சே

கற்றைகற்றையாய் பெருங்கூட்ட மாகிவிட்டீர் – அதனால்தான்

       கண்டிக்கின்ற நேரமாச்சு கட்டாயம் புரிந்துகொள்வீர்

 

கம்ப்யூட்டர் எலிகளுடன் பழகுகின்ற காரணத்தால்

       உம்மைஎளி தாய்நினச்சது தப்பான கணக்காச்சே

இன்குபேட்டர் இல்லாமல் இத்தனை குட்டிகளை

       ஈன்றெடுத்த உம்மீது ஏனோகருணை வரவில்லை

 

கடைசியாக எம்முடைய எச்சரிக்கை – உமக்குநாம்

       இடமளித்த மடத்தனத்தை புரிந்துகொண்டோம் – மெது

வடைசில வற்றைபகடியாக தருகின்றோம் உடனே

       இடம்காலி செய்திடுவீர், இதுஎமது உத்தரவு!

 

பின் குறிப்பு:

இதை மிகவும் சீரியஸாக எடுத்துக் கொண்டு, நண்பர் செய்தது போல் யாரும் முயற்சி செய்து பார்க்க வேண்டாம். அப்படி முயற்சி செய்து பார்த்து எதுவும் நடக்கவில்லை என்றால், அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல.

உடுக்கை இழந்தவன்

5 ஜூலை
சிறுகதை

என் பெயர் மோகன். மனநலம் சம்பந்தமான பிரச்சினைகளுக்காக என்னைத்தேடி வருபவர்களுக்கு ஆலோசனை தருவது என் தொழில். அப்படி வருபவர்களில் சிலர் நண்பர்களாகி விடுவதுண்டு. சில சமயம் அவர்கள் வீட்டு விசேஷங்களுக்கு அழைப்பு விடுப்பதுமுண்டு.

ஒருநாள் நண்பர் கணேசன் என்னுடைய கிளினிக்கிற்கு வந்தார். இவரும் அடிக்கடி இங்கே வந்ததால் நெருங்கிய நண்பராகி விட்டவர். அன்று மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தார்..

“வாங்ககணேசன்,உட்காருங்க” என்றுஎதிரேஇருக்கையைக்காட்டினேன்.

“சார்! இப்ப பிசியா இருக்கீங்களா?”

“என்ன விஷயம், கணேசன்”

“ஒரு பத்து நிமிஷம் எனக்காக ஒதுக்க முடியுமா?”

“நிச்சயமாக, என்னன்னு சொல்லுங்க”.

“என் கூட வாங்க, புது கார் வாங்கியிருக்கிறேன். ரோட்டில் நிற்கிறது, நீங்கள் வந்து பார்க்க வேண்டும்” என்றார். அவர் முகத்தில் சந்தோஷம் தெரிந்தது. அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும், முன்பு ஏற்பட்ட ஒரு பழைய அனுபவம் எனக்குஞாபகத்துக்கு வந்தது.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் என்னுடைய இன்னொரு நண்பர் குமார், தான் ஒரு பென்ஸ் கார் வாங்க இருப்பதாகவும், அதை வந்து பார்க்க வேண்டும் என்றும் அழைத்தார். மாமனார் வீட்டோடு இருக்கும் மாப்பிள்ளை அவர். அதனால் அவருடன் சென்றால் மரியாதை இருக்காது என்ற தயக்கம் எனக்கு உண்டு என்பதால் அவருடைய வீட்டுக்குச் செல்வதை தவிர்த்து விடுவேன்..

ஆனால் பென்ஸ் கார் என்பது என்னுடைய நீண்ட நாள் கனவு. என்னதான் சில வருடங்களுக்கு முந்தைய மாடல் என்றாலும் ஐந்து லட்ச ரூபாயில் பென்ஸ் கார் என்றதால் ஏற்பட்ட ஆவல். அவருடைய அழைப்பைத் தட்ட முடியாமல் அவருடன் புறப்பட்டு சென்றேன். போகும் வழியெல்லாம் தான் அந்தக் காரை வாங்க முடிவெடுத்தது எப்படி என்பதை பெருமையுடன் சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்.

ஒரு பெரிய பங்களா வாசலில் போய் கார் நின்றது. வாசலில் நின்ற வாட்சுமேன் கேட்டைத் திறந்து விட்டு காரை உள்ளே அனுப்பினான். அப்போது அவன் என்னைப் பார்த்த பார்வையே வயிற்றில் புளியைக் கரைத்தது. வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, வாசலில் இருந்த அழைப்பு மணியை அழுத்தினார்.

திடீரென்று என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. ‘ஒரு நிமிஷம் இருங்கள். இதோ வந்து விடுகிறேன்’ என்று அங்கிருந்து போய் விட்டார். இப்போது வாசலில் நான் மட்டும் நிற்கிறேன். கதவு திறந்தது. ஒரு வயதான அம்மாள் வெளியே வந்து, “யார் நீங்கள்?” என்றார். குமாரின் மாமியாராக இருக்க வேண்டும்.

“நான்…. வந்து…. நான்…குமாருடைய ஃபிரண்டு” என்றேன். அப்போது அவர் என்னைப் பார்த்த பார்வை இருக்கிறதே. யாரோ ஒரு குற்றவாளியைப் பார்ப்பது போல ஒரு பார்வை. அவமானத்தில் கூனிக்குறுகி விட்டேன்.

“ஏன் நிற்கிறீர்கள். உள்ளே வாருங்கள்” என்று சொல்லியபடி குமார் அங்கே வந்து விட்டார்.

உள்ளே அழைத்துச் சென்று அங்கிருந்த சோபாவில் அமர வைத்து அவரும் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டார். பிறகு, “வனிதா” என்று மனைவியை அழைத்தார். ஒரு பெண்மணி, வரும்போதே சந்தேகத்துடன் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தார்.

“இவர் மோகன். மனநல ஆலோசகர்” என்று என்னை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். ஆனால் அந்தப் பெண் ஏதோ ஒரு பைத்தியக்காரனைப் பார்ப்பது போல் என்னைப் பார்த்தார். பிறகு,

“இருங்கள், குடிக்க ஏதாவது குளிர்பானம் கொண்டு வருகிறேன்” என்று போய் விட்டார்.

எனக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. இங்கு நிலைமை சரியாக இல்லை. இவர் ஏதோ பென்ஸ் காரைப் பார்க்கலாம் என்று கூட்டி வந்தார். ஆனால் அதைப் பற்றிய பேச்சையே காணோம்.

“நீங்க சொன்ன பென்ஸ் கார் எங்கே? முதல்ல அதைப் பார்க்கலாம்” என்றேன்.

“கொஞ்சம் இருங்க, அது பக்கத்து தெருவில் ஒரு வீட்டில் இருக்கு. உங்களைப் போன்ற நம்பிக்கையானவர்கள் எனக்கு நண்பர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று என் மாமியாருக்குத் தெரிய வேண்டும். அதற்காகத்தான் உங்களை இங்கே கூட்டி வந்தேன்” என்றார்.

அதைக் கேட்ட எனக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

“என்னைப் போன்ற நம்பிக்கையான நண்பர்கள் உங்களுக்கு இருப்பதை எதற்கு அவர்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்?” என்றேன் புரியாமல்.

“அப்பத்தான் என் மாமியார், என்னை நம்பி ஐந்து லட்ச ரூபாய் கொடுப்பார்கள். அந்த பணத்தை வைத்து நானும் பென்ஸ் காரை வாங்க முடியும்” என்றார்.

இப்போது எனக்கே நான் பைத்தியக்காரன் போல் தெரிந்தேன். அவரை நம்பி வந்தது எவ்வளவு பெரிய தப்பு என்று புரிந்தது.

“சரி, அப்ப நான் கிளம்பறேன்” என்று சொல்லி விட்டு எழுந்தேன்.

“இருங்க, கூல் டிரிங்ஸ் சாப்பிட்டு விட்டுப் போகலாம்” என்றார்.

“இல்லை, எனக்கு அவசர வேலை இருக்கிறது” என்று சொல்லி விட்டு விடுவிடுவென அங்கிருந்து வெளியேறி விட்டேன்.. அதன் பிறகு அவரை நான் பார்க்கவே இல்லை.

“என்ன சார் கிளம்பலாமா?” என்ற குரலைக் கேட்டதும்தான் இப்போதைய நினைவுக்கு வந்தேன். ‘இவரும் அது போல ஒரு தர்மசங்கடத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறாரோ, என்னவோ?’ என்று யோசித்துக் கொண்டே அவருடன் சென்றேன்.

மெட்டாலிக் சில்வர் கலரில் புத்தம்புது டயோட்டா கார் ரோட்டின் ஓரத்தில் நின்றிருந்தது. டிரைவர் சீட்டில் ஒருவர் இருந்தார். பின் சீட்டில் ஒரு பெண்மணி அமர்ந்திருந்தார். அவருடன் ஸ்கூல் படிக்கும் ஒரு சிறுமியும் இருந்தாள். கணேசன் பின்பக்க கதவைத் திறந்து அந்தப் பெண்மணிக்கு என்னை அறிமுகப் படுத்தினார்.

“விமலா, சார் டாக்டர் மோகன். ஆரம்பத்திலிருந்து நமக்கு கன்சல்டன்ட்”

அந்தப் பெண்மணி, “அப்படியா, வணக்கம்” என்று கைகூப்பினார்.

அது அவருடைய மனைவியாக இருக்க வேண்டும் என்று யூகித்துக் கொண்டேன். பக்கத்தில் இருந்த சிறுமி அவருடைய பெண்ணாக இருக்க வேண்டும்.

“அருமையான கார். இந்தக் காரில் போகும்போது தான் மதிப்பாய் இருக்கும்” என்றேன். அதைக் கேட்டு அவருக்கு ஏற்பட்ட சந்தோஷம் முகத்தில் தெரிந்தது

இரண்டு நாள் கழித்து கணேசனிடம் பேச வேண்டியிருந்தது. அவருடைய மொபைல் நம்பரை தட்டினேன். தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. இரண்டு மூன்று முறை முயற்சித்தும் கிடைக்காததால் அவருடைய வீட்டு போனுக்கு முயற்சி செய்தேன்.

மறுமுனையில் ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.

“ஹலோ, கணேசன் இருக்காரா?”

“அவர் வெளியே போயிருக்கார். நீங்க யார் பேசறது?”

“நான் மோகன் பேசறேன். முந்தாநாள் கூட நீங்க வாங்கிய புதுக்காரை என்னிடம் காண்பித்தாரே, என்னையும் உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாரே”

“எனக்கு உங்களை அறிமுகப்படுத்தினாரா? என்ன சொல்றீங்க”

“அய்யோ, ஸாரி நீங்க அவரோட மனைவின்னு நினைச்சுட்டேன”

“ஏங்க, நான் அவரோட மனைவிதாங்க பேசறேன்”

எனக்கு ஒரே குழப்பமாக இருந்தது. நேற்று அவருடன் வந்த பெண்தானே அவருடைய மனைவி. இந்தப் பெண் தான்தான் அவருடைய மனைவி என்கிறார்; ஆனால் என்னைத் தெரியாது என்கிறார். ஒன்றும் புரியவில்லையே!

“அய்யய்யோ எதோ தப்பு நடந்திருச்சு, இது கணேசன் வீடுதானே?”

“ஆமா, கணேசன் வீடுதான். என்ன தப்பு நடந்திருச்சு?

“சாரிங்க, அது வந்து நேத்து சார் வாங்கிய புதுக்காரை என்னிடம் காண்பித்தார்.. அதில் ஒரு பெண் இருந்தார். அவங்கதான் மனைவி என்று நினைத்து விட்டேன்”

“ஓஹோ, அந்தச் சிறுக்கி அவர்கூட வந்திருந்தாளா?”

எனக்கு மனதில் ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு ஏற்பட்டது. சரிதான்! இது வேறு ஏதோ விவகாரம். அது தெரியாமல் மாட்டிக் கொண்டு விட்டோம், எப்படி சமாளிப்பது?

“சாரிங்க, அவர் வந்தா நான் போன் பண்ணினேன்னு சொல்லுங்க”

“ஏங்க, எவளோ ஒருத்தி அவர்கூட வந்தா, அவதான் அவரோட பொண்டாட்டின்னு நினைச்சிருவீங்களா?” என்று எகிறினார்.

“இல்லீங்க, நான் ஏதோ தெரியாமல் பேசி விட்டேன். மன்னிச்சுருங்க” என்று சொல்லி விட்டு போனை வைத்து விட்டேன்.

இன்று கணேசன் வீட்டில் ஒரு பூகம்பம் வெடிக்கப் போகிறது. அதற்கு நான் காரணமாகி விட்டேனோ என்று ஒரு குற்ற உணர்வு ஏற்பட்டது!

கணேசனுக்குப் போன் போட்டு விஷயத்தை அவரிடமே சொல்லி விடுவோம் என்று அவருடைய மொபைல் நம்பரைத் தட்டினேன். போனை எடுத்தார். அவரிடம் நடந்த விஷயங்களை எல்லாம் விளக்கினேன். ஆனால் அவர் நான் நினைத்தது போல் ஒன்றும் அதிர்ச்சியடையவில்லை. அப்படியா, சரி பரவாயில்லை! என்று ரொம்பவும் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்டார்.

கொஞ்ச நாள் கழித்துத்தான் எனக்கு அந்தக் குழப்பத்துக்கு விடை கிடைத்தது.

முன்பு கணேசன் குடிப்பழக்கத்துக்கு அடிமையாகி, ஒரு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை எடுத்திருக்கிறார். அப்போது அங்கே வேலை செய்த ஒரு நர்ஸ் இவருடன் நட்பாக பழகி இருக்கிறார். அதைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்ட அவருடைய மனைவி சண்டை பிடிக்க, மனைவியை சமாதானப்படுத்த முடியாமல், அதே சமயம் நட்பையும் விட முடியாமல் தவித்திருக்கிறார் கணேசன்.

அந்த சமயத்தில்தான் நான் போனில் பேசிய விஷயம் பெரிய பிரச்சினையாக மாறி இருக்கிறது. பிறகு எப்படியோ அவருடைய மனைவி உண்மையைப் புரிந்து கொண்டு சமாதானமாகி விட்டாராம்.

அதற்குப் பிறகு, யாராவது காரைப் பார்க்கலாம் வாருங்கள் என்று கூப்பிட்டாலே தலை தெறிக்க ஓட்டம் பிடித்து விடுகிறேன்.. நமக்கு எதற்கு வம்பு?

நாங்களும் நகைச்சுவையா எழுதுவோம்ல…..

4 ஜூலை

கொஞ்ச நாட்களாகவே நாமும் நகைச்சுவையாக ஏதாவது எழுதினால் என்ன என்று தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. எத்தனையோ ஜாம்பவான்கள் இருந்த, இருக்கின்ற எழுத்துலகில் நீயெல்லாம் எழுதுவதே ஒரு நகைச்சுவைதானே என்று ஒரு குரல் கேட்டது. யாரென்று பார்த்தால் அட! நம்ம மனச்சாட்சி.

“கிண்டல் பண்ணாதே, நான் எழுதுவதில் என்ன குறை கண்டாய்” என்றேன்.

“குறையா. ஹா ஹா ஹா” என்று சிரித்தது மனசாட்சி.

“கேட்டதற்கு முதலில் பதில் சொல்”

“அப்பாதுரை எழுவதை படித்தாயா? அவர் எழுதினால் உடனே அறுபத்தைந்து பின்னூட்டங்கள் வருகிறது. உனக்கு யாராவது ஒருவராவது பின்னூட்டம் போடுகிறார்களா? இதிலிருந்தே தெரியவில்லையா” என்றது மனச்சாட்சி.

கொஞ்சம் யோசித்தேன். இது உண்மைதானே! நமக்கு யாரும் பின்னூட்டம் இடுவதில்லையே. பிடித்திருந்தால் பின்னூட்டம் இடுவார்கள் அல்லவா?

மனச்சாட்சி சொல்வது போல நமக்கும் அவ்வப்போது தோன்றியதுண்டு. அதுவும் அப்பாதுரை போன்றவர்களின் எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது எழுதுவதையே விட்டுவிடலாமா என்றுகூடத் தோன்றும். இருந்தாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நடை உண்டு என்று மனதைத் தேற்றிக் கொள்வேன்.

ஷேக்ஸ்பியர் போல் நம்மால் எழுத முடியுமா என்று நினைத்திருந்தால் இத்தனை பேர் எழுத முனைந்திருப்பார்களா, ஷெல்லி போல் ஏன் நம் கவியரசர் கண்ணதாசன் போல் நம்மால் கவிதை பாட முடியுமா என்று யோசித்தால் இத்தனை பேர் கவிதை எழுதுவார்களா?

“அதனால் நான் எழுதுவதை எழுதத்தான் போகிறேன். நீ கிண்டல் செய்வதால் எனக்கொன்றும் குறைந்து விடாது” என்றேன்.

“உன்னை மாற்ற முடியாது. என்னவோ செய்” என்று சொல்லி விட்டு மனசாட்சி போய்விட்டது.

சரி, எதற்கு இந்த வாக்குவாதம் எல்லாம் என்றுதானே கேட்கிறீர்கள். சொல்கிறேன். மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு மின்னிதழில் ஒரு சிறுகதைப் போட்டி அறிவித்திருந்தார்கள். இதையும் நண்பர் பாண்டியன்ஜி அவர்கள்தான் சொன்னார். அதில் மனிதாபிமானம், நகைச்சுவை போன்ற சில தலைப்புகளில் சிறுகதை எழுதலாம் என்று அறிவித்திருந்தார்கள்.

அப்போது தான் நமது நகைச்சுவை ஆசை எட்டிப்பார்த்தது. ஏதோ ஒரு வேகத்தில் கற்பனையாக சில கதாபாத்திரங்களைப் படைத்து ஒரு சிறுகதையை உருவாக்கி போட்டிக்கு அனுப்பி வைத்தேன். இப்போது அந்தப் போட்டியின் முடிவை அறிவித்திருக்கிறார்கள். ஆம், நீங்கள் நினைத்தது சரிதான். அந்தக் கதையைப் படிக்கும் பாக்கியம் நிறையப் பேருக்கு கிடைக்கவில்லை..

அப்படி என்ன கதை, சொல்லுங்கள். நாங்கள் படித்துப் பார்க்கிறோம் என்று கேட்கிறீர்களா? இதோ அந்தக் கதை. சிரிக்க மாட்டோம் என்று சபதம் எடுத்து சாதனை பண்ணிக் கொண்டிருப்பவர்கள், தயவு செய்து படிக்க வேண்டாம்.

அந்தக் கதை என்னவென்றால்…

என்னது, இது வரை எழுதியதைப் படித்தே போரடித்து விட்டதா! சரிதான், சற்று ஓய்வெடுங்கள். நாளைக்கு அந்தக் கதையை சொல்கிறேன்.

இரண்டில் ஒன்று தெரிந்துகொள்

19 மார்ச்

எதற்கும் கவலைப்படத் தேவையில்லை

ஏதற்காவது கவலைப்பட வேண்டுமானால்

இரண்டில் ஒன்று தெரிந்துகொள்!

ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாயா? அல்லது

நோயால் அவதிப் படுகிறாயா?

உடம்புக்கு ஒன்றுமில்லை என்றால்

கவலைப்பட ஏதுமில்லை – ஒருவேளை

அவதிக்குக் காரணம் நோயென்றால்

இரண்டில் ஒன்று தெரிந்துகொள்!

அந்தநோய் குணமாகுமா? அல்லது

நொந்துபோய் இறக்க நேருமா?

குணமாகி விடுவாய் என்றால்

கவலைப்பட ஏதுமில்லை – ஒருவேளை

அவதிப்பட்டு இறந்து போனால்

இரண்டில் ஒன்று தெரிந்துகொள்!

இறந்தபின் கிடைப்பது சொர்க்கமா? அல்லது

நரகம்தான் உன்னுடைய இருப்பிடமா?

போவது சொர்க்கம் என்றால்

கவலைப்பட ஏதுமில்லை – ஒருவேளை

நரகமே கிடைக்கும் என்றால்

இரண்டில் ஒன்று தெரிந்துகொள்!

நேரம் கிடைக்குமா? கிடைக்காதா?

காரணம் அங்கே உனக்கு

தெரிந்த ஆட்களிடம் கைகுலுக்கவே

நேரம் போதாது – கவலைப்படவும்

நேரமே இருக்காது அதனால்

தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதுதான்

எதற்கும் நீ கவலைப் படாதே!

பின் குறிப்பு: நாம் படிப்பவைகளில் ஒரு சில வித்தியாசமான கருத்துக்கள் சட்டென்று நம் கவனத்தை ஈர்க்கும். அப்படி நம்மை ஈர்த்த ஒரு ஐரிஷ் தத்துவத்தை தழுவி எழுதிய கவிதைதான் இது

கவிஞரின் கோபமும் நமது சமாதானமும்!

21 நவ்

காலையில் ஆபீசுக்குப் போய் மெயில்களை பார்த்துக் கோன்டிருந்த போது, செல்போன் ஒலித்தது. எடுத்தால் நமது கவிஞர் கடிவேலுதான்.

“ஹலோ, கவிஞரே, சௌக்கியமா?” என்றோம் உற்சாகமாக.

“சௌக்கியத்துக்கு என்ன குறைச்சல். சௌக்கியம், சௌக்கியம்” என்றார் உணர்ச்சியின்றி.

என்ன ஆயிற்று, இந்த கடிவேலுவுக்கு! ஏதோ வேண்டா வேறுப்பாகப் பேசுகிறாரே!

“என்ன ஆச்சு, உடம்பு எதுவும் சரியில்லையா?” என்றோம் அக்கறையாக.

“உடம்பெல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு. நீர்தான் சரியில்லை” என்றார் சுரத்தில்லாமல்.

“என்ன சொல்கிறீர், என் மீது ஏதோ கோபம் போல் தெரிகிறதே!” என்றோம். அவர் இது போல் கோபப்பட்டு நாம் இதுவரை பார்த்த்தில்லையே.

“நீர் என்னுடைய நல்ல நண்பர் என்று நினைத்திருந்தேன். உண்மையாகவே என்னுடைய கவிதையை ரசிக்கிறீர் என்றுதான் இதுவரை நினைத்துக் கோண்டிருந்தேன்” என்றவரை இடைமறித்து,

“கவிஞரே, இன்னும் பதினைந்து நிமிடத்தில் உம்முடைய இடத்துக்கு வந்து நேரில் பேசுகிறேன்” என்று சொல்லி விட்டு உடனே கிளம்பினேன்.

அங்கு போனபோது கவிஞர் நம்மை வரவேற்று ஒரு சோபாவில் அமர வைத்தார். உடனே, “நீர் என்னுடைய நல்ல நண்பர்தானே, அதிலென்ன உமக்கு சந்தேகம்” என்று பேச்சை ஆரம்பித்தேன்.

“நானும் இதுவரை அப்படித்தான் நினைத்தேன். உண்மையாகவே என்னுடைய கவிதையை ரசிக்கிறீர் என்றுதான் நினைத்துக் கோண்டிருந்தேன்” என்றார் மீண்டும்.

“அது உண்மைதானே, என்னுடைய நண்பரின் கவிதையை ரசிப்பதில் எனக்கு எப்பவுமே மகிழ்ச்சிதான். அதற்கு என்ன வந்தது?”

“ஆனால் உம்மிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட ஒரு வார்த்தையை நான் எதிர் பார்க்கவில்லை” என்றார். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று இன்னும் நமக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் நம் மீது ஏதோ மன வருத்தம் இருக்கிறது என்பது மட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது.

“கவிஞரே, உமது மன்ம் புண்படும்படியாக அப்படி என்ன வார்த்தையை நான் சொல்லி விட்டேன். கொஞ்சம் விபரமாகச் சொல்லும்”

“நேற்று அந்த மனிதரிடம் பேசியபோது என்னைப் பற்றி என்ன சொன்னீர், ஞாபகப்படுத்திப் பாரும்” என்றார் கொஞ்சம் காட்டமாக.

“எந்த மனிதர், யாரிடம் என்ன பேசிக்கொண்டிருந்தேன்?” என்றேன் இன்னும் புரியாமல்.

“கம்பனைப் பற்றி பேசினீர் அல்லவா?” என்று அவர் சொன்னவுடன்தான் ஞாபகம் வந்தது.

“அட, ஆமாம், கவிஞரே, உம்மைப் போலவே கம்பனும் ஸ்ரீராமனின் ஜாதகத்தை ஒரு பாட்டில் வடித்திருக்கிறான்” என்றேன்.

“ம்..ம்.. நானும் படித்தேன். அதைத்தான் சொல்கிறேன். அப்போது என்னை சாதாரண கவிஞர் கடிவேலு என்று சொன்னீர் அல்லவா?”

நமக்கு அப்போதுதான் கவிஞருடைய கோபத்திற்கு காரணம் புரிந்தது.

“அய்யோ, நான் வேண்டுமென்று சொல்லவில்லை. கம்பனைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தபோது, கம்பனை பெருமைப் படுத்தி சொல்வதற்காக அப்படிப் பேசும்படி ஆகிவிட்டது”

“அதற்காக நான் குறைந்து விட்டேனா, எனக்கு கவி பாடத் தகுதியில்லையா” என்று எகிற ஆரம்பித்தார்.

கவிஞர்கள் வாழ்நாளில் அவர்களுடைய பெருமை உலகிற்கு தெரிவதில்லை. அவருடைய காலத்திற்குப் பிறகுதான் ஒரு கவிஞரின் பெருமை மக்களுக்குப் புரிகிறது. பாரதியார் அதற்கு சரியான் உதாரணம் என்று பலவாறாக அவரைத் தேற்றி சமாதானம் செய்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விட்டது.

கவிஞருடைய கோபம் குறைந்தது போல் தோன்றினாலும் இன்னும் இயல்பான நிலைக்கு வரவில்லை என்பது புரிந்தது. இது போன்ற சமயங்களில் அந்த சூழ்நிலையின் இறுக்கத்தைக் குறைப்பதற்கு நாம் படித்த நகைச்சுவைத் துணுக்குகள் எதையாவது சொல்லி மற்றவரின் மன வருத்தத்தைப் போக்குவதுண்டு. அது போல் ஒரு முயற்சியைத் தொடங்கினோம்.

“கவிஞரே, இப்போது இணையத்தில் வரும் நிறைய விஷயங்கள் ரசிக்கும்படி இருக்கிறது. இதோ இதைப் படித்துப் பாரும்” என்று ஒரு பேப்பரை நீட்டினேன்.

அதை வாங்கி கவிஞர் படிக்க ஆரம்பித்தார்.

நிச்சயதார்த்தம் ஆயிருச்சு.. புதுப்பெண்ணும், புது மாப்பிள்ளையம் செல்போனில் பேசிக் கொள்கிறார்கள்…

ஆண்: இதற்காகத்தானே இத்தனை நாளாய் காத்திருந்தேன்.
பெண்: நீ என்னை விட்டு விலகிவிடுவாயா?
ஆண்: கனவிலும் அவ்வாறு நான் நினைக்கமாட்டேன்.
பெண்: நீ என்னை விரும்புகிறாயா?
ஆண்: ஆமாம் இன்றைக்கு மட்டுமல்ல என்றென்றும் !
பெண்: நீ என்னை மறந்து விடுவாயா?
ஆண்: அதை விட நான் செத்துப்போயிரலாம்!
பெண்: எனக்கொரு முத்தம் தருவாயா?
ஆண்: கண்டிப்பாக அதுதானே எனக்கு மிகப்பெரிய சந்தோச தருணம்.
பெண்: நீ என்னை அடிப்பாயா?
ஆண்: ஒருபோதும் அந்தத் தவறை நான் செய்ய மாட்டேன்
பெண்: நீ என்னுடன் கடைசி வரை கை கோர்த்து வருவாயா?

படித்து முடித்து விட்டு, நம்மை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

“சரி, இரண்டு பேரும் பேசிக்கொள்கிறார்கள். இதிலென்ன இருக்கிறது?” என்றார்.

“அந்தப் பேப்பரின் மடித்த பகுதியைப் பிரித்து படியும்” என்றோம். அதை பிரித்து படித்தார்.

திருமணத்திற்கு பின் இவர்கள் என்ன பேசுவார்கள் என்பதை அப்டியே கீழிருந்து மேலே படிக்கவும்.

என்று இருந்தது. அதன்படி கீழிருந்து மேலே படித்து விட்டு சிரித்து விட்டார் கவிஞர். நமக்கும் கொஞ்சம் நிம்மதி ஏற்பட்டது.

இனிமேல் தாராளமாக அவர் ஜோதிடரான காரணத்தைப் பற்றிக் கேட்கலாம் என்று கொஞ்சம் நேரம் பொறுமையாகக் காத்திருந்தோம்.

நன்றி: இந்த நகைச்சுவைத் துணுக்கை இணையத்தில் வலையேற்றியவருக்கு நமது நன்றி!

ஆவலால் ஏற்படும் அவதி!

11 நவ்

ஒரு திரைப்படத்தில் நடிகர் வடிவேலுவும், நடிகர் சிங்கமுத்துவும் இடம்பெற்ற நகைச்சுவைக் காட்சி வரும். ‘அவன் இதுக்கெல்லாம் சரிப்பட்டு வரமாட்டான்’ என்று சொல்லி விட்டு, வடிவேலுவை அடிப்பார் சிங்கமுத்து. ‘எதுக்குடா நான் சரிப்பட்டு வர மாட்டேன். காரணத்தை சொல்லிட்டாவது அடிங்கடா’ என்று வடிவேலு புலம்புவார்.

அது என்னவென்று அறிந்து கொள்ளும் ஆவலால், சிங்கமுத்து வீட்டுக்குப் போய் அவர் மனைவியிடம் வடிவேலு சொல்லுவார், ‘எதுக்கோ நான் சரிப்பட்டு வரமாட்டேன் என்று என்னைப் போட்டு அடிச்சானுக, இப்போ நான் சென்னைக்குப் போறேன். போறதுக்கு முன்னாடி அது என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டுப் போனா ஒரு ஆறுதலா இருக்கும். அதான் வந்தேன்’’ என்பார்.

அப்போது சிங்கமுத்துவும், வடிவேலுவின் அப்பாவாக நடித்த இயக்குனர் மனோபாலாவும் வந்து, ‘டேய், அதுக்கெல்லாம் நீ சரிப்பட்டு வரமாட்டே’ என்று வடிவேலுவை விரட்டுவார்கள். நமக்கும் அதைத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாய் இருக்கும். எவ்வளவு முயற்சித்தாலும் கடைசி வரை அது என்ன விஷயம் என்று வடிவேலுவுக்குத் தெரியாது. அதைப் பார்க்கும் நமக்கும் புரியாது.

அது போல் ஆகிவிட்டது, நம் நிலைமையும். எப்படி கவிஞர் கடிவேலு ஜோதிடரானார் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக அவரிடம் பேசிய போது, அவர் ஏதோ கிரகங்களின் அமைப்பு அது இது என்று ஒரு கவிதையை வாசித்து மழுப்பி விட்டார். நாம் எதிர்பார்த்த விஷயத்தை தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அந்த இடுகையை மீண்டும் வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் கவிஞர் கடிவேலு ஜோதிடரான கதை!

இன்டர்நெட்டில் உலவுகிற குறும்பான கதை(!) என்று ஒன்றை நமது நண்பர் ஒருவர் பகிர்வு (Share என்பதற்கு சரியான தமிழ் வார்த்தைதானா?) செய்திருந்தார்.

வேலை விஷயமாக வெளியூருக்கு சென்று விட்டு, சாயங்கால வேளையில் தன்னுடைய வீட்டுக்கு பைக்கில் திரும்பிக் கொண்டிருந்தானாம் ஒருவன். வரும் வழியில் காட்டுக்குள் திடீரென்று டயர் பஞ்சராகி விட்டதாம். உதவிக்கு யாரையாவது கூப்பிடலாமா என்று பார்க்கும் போது, தூரத்தில் ஒரு மடம் இருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறான். அங்கே போய்ப் பார்த்தால் அது ஒரு துறவியின் ஆசிரமம்.

தன்னுடைய வண்டி பஞ்சராகி விட்டது, ஏதாவது உதவி கிடைக்குமா என்று துறவியிடம் கேட்டிருக்கிறான். அவர், “சரி, அதை சரி பண்ணி விடலாம். ஆனால் இப்போது இருட்டி விட்டது, இனிமேல் நீ எப்படிப் போவாய். இங்கே தங்கி விட்டு காலையில் போகலாமே’ என்றாராம். சரி என்று அன்று இரவு அங்கேயே சாப்பிட்டு விட்டு, தங்கி விட்டானாம்.

நடுச்சாமத்தில் திடீரென்று அந்த மடத்தின் பின்பக்கத்திலிருந்து டமால் என்று ஒரு சத்தம் கேட்டதாம். ஆனால் ஆசிரமத்தில் இருந்தவர்கள் யாரும் அதைப் பெரிதாக எடுத்த்துக் கொள்ளவில்லையாம். அதைப் பார்த்த அவனுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். சரி காலையில் விசாரித்துக் கொள்ளலாம் என்று தூங்கி விட்டானாம்.

அடுத்த நாள் காலையில் வண்டியைச் சரி பண்ணி விட்டு, விடை பெற்றுக் கிளம்பும் போது அந்த துறவியிடம் அந்த சத்தம் ஏன் வந்தது என்று கேட்டிருக்கிறான். ‘அதை உனக்குச் சொல்லக்கூடாது. நீ போய்ட்டு வா’ என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்து விட்டாரம் துறவி.

ஒரு ஆறேழு மாதங்கள் கழித்து, மறுபடி அதே போல் அதே இடத்தில் வண்டி பஞ்சராகி விட்டதாம். அதே ஆசிரமத்தில் இரவு தங்கியிருக்கிறான். அன்றும் நடு இரவில் அதே சத்தம் கேட்டிருக்கிறது. மறுநாள் கிளம்பும் போது அதைப் பற்றி துறவியிடம் கேட்டிருக்கிறான். அன்றும் ‘அதை உனக்குச் சொல்லக்கூடாது. நீ போய்ட்டு வா’ என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்து விட்டாரம் துறவி.

அடுத்து இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழித்து அதே போல் ஒரு அனுபவம் அந்த ஆசிரமத்தில் அவனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அப்போதும் அது என்னவென்று சொல்ல துறவி மறுத்து விட்டாராம். அவனுக்கு கோபம் வந்து, “அப்படி என்னதான் விஷயம் அது. என் கிட்ட ஏன் சொல்ல மாட்டீங்கறீங்க’ன்னு கேட்டிருக்கிறான். ‘நீயும் என்னைப் போல் ஒரு துறவியானால்தான் உன்னால் அதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியும்’ என்று சொல்லி விட்டாராம் அவர்.

இவனும் ஆவலை அடக்க முடியாமல், வீட்டுக்குப் போய் எல்லோரிடமும் சொல்லி விட்டு துறவியாக அந்த ஆசிரமத்தில் சேர்ந்திருக்கிறான். அவனுக்கு மந்திர உபதேசம் செய்து தவம் செய்யச் சொல்லியிருக்கிறார் துறவி. அவனும் ஆறு மாதம் கடுமையாகத் தவம் செய்திருக்கிறான். அதன் பிறகு அந்த விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டபொது, அவனிடம் ஒரு சாவியைக் கொடுத்து, “அதோ அந்தக் கதவைத் திறந்து பார். உன்னுடைய கேள்விக்கு விடை அங்கேதான் இருக்கிறது” என்றாராம் துறவி.

அவனும் ஆவலோடு அதைத் திறந்து பார்த்தானாம். அந்த அறைக்குள் ஒரு கதவு தவிர வேறு எதுவுமில்லை. அந்தக் கதவின் அருகே ஒரு சீட்டு. அதில் ஒரு கேள்வி இருந்ததாம். துறவியிடம் வந்து அதைப் பற்றிக் கேட்டதற்கு, அந்தக் கேள்விக்கு விடை கண்டு பிடித்தால், அந்த கதவுக்குரிய சாவியைத் தருகிறேன்’ என்றாராம்.

மூளையைக் கசக்கி அதற்கு விடையையும் கண்டு பிடித்து சொன்ன பிறகு சாவியைக் கொடுத்தாராம் துறவி. அந்தக் கதவைத் திறந்து பார்த்தால், அங்கும் ஒரு கதவு, அதன் அருகிலும் ஒரு சீட்டு.. அதற்கும் விடையைக் கண்டு பிடிச்சானாம். இன்னுமொரு சாவியைக் கொடுத்து போய் பார்க்கச் சொல்லி இருக்கிறார் துறவி. போய்ப் பார்த்தால் அங்கே இன்னொரு கதவு, இன்னொரு சீட்டு.

“ஐயா, என்னால் ஆவலை அடக்க முடியவில்லை. இன்னும் எத்தனை கேள்விகளுக்கு விடை கண்டு பிடிக்க வேண்டும்” என்று கேட்டானாம். இதுதான் கடைசி இந்தக் கதவைத் திறந்தால் அந்த சத்தத்துக்குரிய காரணம் உனக்குத் தெரியும்’ என்றாராம். அதன் பிறகுதான் அவனுக்கு அந்தக் காரணம் புரிந்ததாம்.

என்னது, அந்தக் காரணம் என்னவென்றா கேட்கிறீர்கள்? அதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் நீங்களும் ஒரு துறவியாக வேண்டுமாம். இது தான் நண்பர் பகிர்வு செய்த கதை. குறும்புக்காக யாரோ எழுதி இருக்கிறார்கள்.

இப்போது உங்களுக்கு எப்படி கடுப்பாக இருக்கிறதோ, அப்படித்தான் இந்தக் கதையைப் படித்த போது எனக்கும் இருந்தது. ஆவலை ஏற்படுத்தி அதன் காரணம் தெரியாமல் அவதிப் பட வைப்பதே, சிலருக்குப் பொழுது போக்காக இருக்கிறது.

அது போலத்தான் இந்த கவிஞர் கடிவேலுவைப் பற்றிய விஷயமும். எப்படி ஜோதிடர் ஆனார் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவலாய் இருக்கிறதே ஒழிய அதற்குரிய சரியான காரணம் இன்னும் புரியவில்லை.

கொலம்பஸிடம் செல்போன் இருந்திருந்தால்…..?

1 பிப்

இன்றைய நம் தினசரி வாழ்க்கையில் செல்போன் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்த விஷயம்தான். அதன் உபயோகத்தால் நன்மை அதிகமா அல்லது தொந்திரவு அதிகமா என்பது பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையாவை வைத்து பட்டி மன்றத்தில் விவாதிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம். ஆனால் ஒருவருக்கு அவருடைய வியாபார நடைமுறைக்கு செல்போனின் உபயோகம் மிகவும் அவசியம் என்பதில் வேறு மாற்றுக்கருத்து இருக்க முடியாது.

ஒரு சிலர் அதைப் பொழுது போக்காகவும், வீண் அரட்டை அடிப்பதற்கும் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை, அதிலும் கேம் விளையாடுகிறேன் பேர்வழி என்று இரவு வெகு நேரம் அதிலேயே மூழ்கி தூக்கத்தைத் தொலைப்பவர்களும் உண்டு. அது அவர்களை அடிமையாக்கி அவர்களுடைய பொன்னான நேரத்தை வீணாக்குகிறது.

அது மட்டுமில்லாமல் எந்த நேரத்தில் என்று இல்லாமல் எப்போதும் போன் பேசிக் கொண்டே சென்று, கவனக்குறைவின் காரணமாக இரயிலிலோ, பஸ்ஸிலோ அடிபட்டு விபத்தில் சிக்கி உயிரிழப்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகிக் கொண்டேதான் இருக்கிறது. அதனால் செல்போன் என்பது கவனத்தை திசை திருப்பி நமது பெரும்பாலான நேரத்தை வீணடிக்கிறது என்பது உண்மை.

செல்போனைப் பற்றி ஒரு கலந்துரையாடலில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது ஒருவர் சொன்ன ஒரு விஷயம் மிகவும் சிந்திக்க வைக்கக் கூடியதாக இருந்தது. அவர் என்ன சொன்னார் என்றால் முற்காலத்தில் இந்தியாவுக்கு வழி கண்டுபிடிப்பதற்காக கொலம்பஸ் ஒரு கப்பலில் புறப்பட்டு கடலில் வழி தவறி பல இன்னல்களை அனுபவித்து முடிவில் கரை ஒதுங்கி அமெரிக்காவைக் கண்டு பிடித்தார் அல்லவா?

அப்படி கப்பலில் புறப்பட்ட நேரத்தில் கொலம்பஸிடம் ஒரு செல்போன் இருந்திருந்தால் அவர் அமெரிக்காவைக் கண்டு பிடித்திருப்பாரா? என்று கேட்டார். அதோடு ‘மாமா நீங்க எங்க இருக்கீங்க?’ என்று காலர் ட்யூன் வேறு வைத்திருந்தார் என்றால், அவர் அவ்வளவு அவஸ்தைப் பட்ட பிறகு பயணத்தை தொடர்ந்திருப்பாரா? என்று கேட்டார். இந்தக் கேள்வி நமக்கு கொஞ்சம் சிரிப்பை வரவழைப்பதாக இருந்தாலும் சிந்தனையைத் தூண்டுவதாகவும் இருந்தது. நகைச்சுவையான அந்த உரையாடல் துணுக்கை ஒலி வடிவில் கேட்க கீழே உள்ள பிளேயரில் சிவப்பு பட்டனை அழுத்தவும்.

இதிலிருந்து நாம் தெரிந்து கொள்ளும் முக்கியமான விஷயம் ஒன்றிருக்கிறது. அதாவது நமது கடினமான முயற்சியை, மனத்தின் வலிமையைக் குலைப்பதில் இந்த செல்போன் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. மனத்தை ஒருமுகப் படுத்தி ஏதாவது தீவிரமான முயற்சியில் இருக்கும் போது, செல்போன் ஒலித்தால் அது நமது முயற்சியின் வீரியத்தைக் குறைக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

இதிலிருந்து நாம் விடுபட வேண்டுமென்றால், நாம் தீவிரமான கவனத்துடன் வேலை செய்ய வேண்டிய நேரங்களில் அதனை சைலண்ட் மோடில் போட்டு வைப்பது உத்தமம். விஞ்ஞான வளர்ச்சியை நாம் நம்முடைய முன்னேற்றத்துக்கு பயன்படுத்த நினைக்கும் அதே சமயத்தில் அது நம்முடைய வளர்ச்சியையோ அல்லது நிம்மதியையோ பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும். சரிதானே!