Tag Archives: குறிக்கோள்

யார் வெற்றி பெறுவார்கள்?

8 மே

தலைப்பைப் பார்த்த உடனே,இப்போது நடைபெற்ற தேர்தலில் யார் வெற்றி பெறப் போகிறார்கள் என்பதைப் பற்றியோ அல்லது இப்போது நடக்கும் கிரிக்கெட் போட்டியில் யார் வெற்றி பெறுவார்கள் என்பதைப் பற்றியோ ஏதோ சொல்லப் போகிறேன் என்று நீங்கள் நினைத்தால், மன்னிக்கவும்; இது அதைப்பற்றிய விஷயமல்ல.

தேர்தலில் யார் வெற்றி பெறுவார்கள் என்பது ஓரளவுக்கு எல்லோராலும் யூகிக்க முடிந்த விஷயம்தான். அப்படி யூகிக்க முடியவில்லை என்றால், இன்னும் சில நாட்கள் பொறுத்திருந்தால் முடிவுகள் அறிவிக்கப்படும் போது தெளிவாகத் தெரிந்து விடும். நல்ல முடிவாக இருந்தால் அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நம் எல்லோருடைய வளமான வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுவதாக அது அமையும் என்று நம்பலாம்.

இன்னொரு பக்கம் கிரிக்கெட் விளையாட்டு நம் இளைஞர்களைப் படுத்தும் பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. வயது வித்தியாசம் இல்லாமல் அனைவரும் அதில் அதீதமான ஆர்வத்தைக் காட்டுகிறார்கள். கிரிக்கெட் போட்டியில் வெற்றி தோல்வி என்பது அதை வைத்து பந்தயம் நடத்துபவர்கள்தான் முடிவு செய்கிறார்கள் என்று செய்தித்தாள் மற்றும் தொலைக்காட்சிகளில் பலவகையான செய்திகள் அடிபட்டன. இருந்தும் கிரிக்கெட் மீதான மோகம் குறையவில்லை.

இங்கு ஒரு உண்மையைக் குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும். கிரிக்கெட் போட்டியில் வெற்றி பெற்றாலோ தோல்வி அடைந்தாலோ, ஒரு சில நாட்களுக்கு நாம் அதைப்பற்றி பேசுவதற்கு அது ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கும். அவ்வளவுதான்! மற்றபடி நமது அன்றாட பிரச்சினைகளை சரி செய்யவோ அல்லது நமது வாழ்க்கையை வளப்படுத்துவதற்கோ அதில் ஏதும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அப்படி ஏதாவது இருந்தால் யாராவது தெரியப் படுத்தலாம். எல்லோருக்கும் உதவியாக இருக்கும்.

சரிதான், வேறு எதைப் பற்றி சொல்ல வருகிறேன் என்று நீங்கள் அவசரப் படுவது புரிகிறது. இங்கு ஒரு தனி மனிதன் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவதைப் பற்றி பேசப் போகிறேன். தனி மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது எப்போது? அதை எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?

முதலில் வெற்றி என்பது என்ன?

வெற்றி என்பது விபத்து அல்ல. ஒரு வகையில் அது சாதனை.

இல்லை… இல்லை…

அப்படிக்கூட சொல்லி விட முடியாது. அது ஒரு பயணம். இன்னும் சரியாகச் சொன்னால் ஒரு குறிக்கோளை நோக்கிச் செல்லும் பயணத்தில் ஒரு மைல் கல். சரியான பாதையில், சரியான திசையில், ஒரு குறிக்கோளுடன் செல்கின்ற பயணத்தில் அடையும் ஒரு நிலை. அதை அடைந்ததும், அடுத்த குறிக்கோளை நோக்கி பயணிக்க உந்துதலை ஏற்படுத்தும் ஒரு சாதனை. பல தடைகளையும் கடந்து, அடுத்தடுத்த வெற்றிகளை அடையத் தேவையான நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் ஒரு நிலை.

அதற்கான அளவுகோல் என்ன?

ஒரு குறிக்கோளை அடையும்போதுதான் அதை அளவிட முடியும். பிறகு அடுத்த குறிக்கோளை நோக்கி மீண்டும் வெற்றிப் பயணம் தொடரும்.

உதாரணமாக, ஒரு போட்டியில் ஒரு குறிக்கோள் நிர்ணயிக்கப் படுகிறது என்றூ வைத்துக் கொள்வோம். ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவுக்குள் அந்த குறிக்கோளை அடையும் போது அது வெற்றியாக கருதப் படுகிறது. வேறு வேறு அணிகளாக போட்டியிடும் போது, குறிக்கோளை அடையும் அணி வெற்றி பெற்றதாக கருதப் படுகிறது.

விளையாட்டில் வெற்றி என்பது ஒரு போட்டியில் பெறும் வெற்றி. அடுத்த போட்டி வரை அந்த வெற்றி பேசப்படும்.

சினிமாவில் வெற்றி என்பது ஒரு படம் குறிப்பிட்ட வசூலை ஒரு குறிப்பிட்ட கால வரையறைக்குள் எட்டும்பொது அது வெற்றியாக கருதப்படுகிறது. அந்த வெற்றி இன்னொரு படத்தின் வெற்றி வரை பேசப்படும்.

அரசியலில் வெற்றி என்பது தேர்தலில் வெற்றி பெற்று ஆட்சியை பிடிக்கும் போது கொண்டாடப்படும். அடுத்த தேர்தல் வரை.

அப்படியெனில் வெற்றி என்பது முடிவல்ல. குறிக்கோளை நோக்கிய பயணத்தில் அது ஒரு மைல் கல், அவ்வளவே!

அப்படியென்றால் ஒரு தனி மனிதனின் வெற்றியை எவ்வாறு முடிவு செய்வது? அவன் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்ற மனிதனா இல்லையா என்பதை எப்படி தெரிந்து கொள்வது? அதற்குத்தான் குறிக்கோள் தேவைப்படுகிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குறிக்கோள் வேண்டும். அதை அடையத் தேவையான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். அந்த குறிக்கோளை அடைந்தால் வெற்றி. பின்பு அடுத்த குறிக்கோள். இப்படி பல வெற்றிகளைப் பெற்ற மனிதன் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றவனாக கருதப் படுகிறான்.

ஆனால் கிட்டத்தட்ட 80 விழுக்காடு மக்கள் எந்த குறிக்கோளும் இல்லாதவர்களாக வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள் என்று ஒரு ஆராய்ச்சி முடிவின் மூலம் தெரிய வருகிறது. ஒருவித இயந்திரத் தனமான வாழ்க்கை, ஒரே மாதிரியான தினசரி வாழ்க்கை வாழும் மனிதனுக்கு அது விரைவில் அலுத்துப் போய் விரக்தியே மிஞ்சுகிறது. இதில் வெற்றி எங்கிருக்கிறது?

இதற்கு படித்தவர்கள் படிக்காதவர்கள் என்ற பேதமில்லை. குறிக்கோள் உள்ளவர்கள், குறிக்கோள் இல்லாதவர்கள், இதுதான் வித்தியாசம். சிறிது நேரம் அமைதியாக ஓரிடத்தில் அமர்ந்து சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

வாழ்க்கையில் உங்களுக்குத் தேவையானது எது? நீங்கள் விரும்புவது எது? உங்களுக்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுப்பது எது? அதை அடைய நீங்கள் எடுத்த முயற்சிகள் என்ன? என்று ஒவ்வொன்றையும் எண்ணிப் பாருங்கள். நீங்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறீர்களா இல்லையா என்பது உங்களுக்குப் புரியும்.

உங்கள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப ஒரு குறிக்கோளை ஏற்படுத்திக் கொள்ளுங்கள். அது என்ன என்பதை நீங்கள் மட்டுமே கண்டறிய முடியும்.

வரும் இடுகையில் இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாக அலசலாம்.

Advertisements

உடல் இளைக்க என்ன செய்ய வேண்டும்? – பகுதி 2

8 பிப்

உடல் இளைக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைப் பற்றி சென்ற இடுகையில் கவிஞர் கடிவேலு சொன்னாரல்லவா? ஒரு குறிப்பிட்ட காலக் கெடுவை ஏற்படுத்திக் கொண்டு உணவில் கவனம் செலுத்தி, நேர்மறை மனோபாவத்தோடு, எளிதான உடற்பயிற்சியையும் செய்து வந்தால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எடை குறையும் என்றும் அதுதான் ஆரோக்கியமான முயற்சி என்றும் சொன்னார். அதை இடுகையை மறுபடியும் வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

தொடர்ந்து கவிஞரிடம் நம்முடைய கேள்விகளை தொடுக்க ஆரம்பித்தோம்.

“கவிஞரே, ஒரு குறிப்பிட்ட கால அளவை குறிக்கோளாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று சொன்னீர். அந்த கால அளவு எவ்வளவு?”

“நாம் ஏற்கெனவே சொன்னபடி நம்முடைய BMI யைத் தெரிந்து கொண்டபிறகு, எவ்வளவு எடை குறைக்க வேண்டும் என்று நமக்குத் தெரிந்து விடும். ஆனால் அந்த எடையை ஒரேயடியாக குறைத்து விட வேண்டும் என்று முயற்சிக்கக் கூடாது”

“நீர் சொல்வது புரியவில்லையே!”

“அதாவது உமது இப்போதைய எடையிலிருந்து முப்பது கிலோ குறைக்க வேண்டும் என்றால், அந்த முப்பது கிலோவையும் ஒரே மூச்சில் குறைத்து விடலாம் என்று நினைத்து முயற்சிக்கக்கூடாது”

“அதாவது கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைக்க வேண்டுமாக்கும்”

“ஆமாம், முதலில் ஐந்திலிருந்து எட்டு அல்லது பத்து கிலோ வரை குறைக்க முயற்சி செய்ய வேண்டும். அதற்கே மூன்று முதல் நான்கு மாதங்கள் ஆகலாம். அதன் பிறகு சுமார் ஒரு மாதம் இடைவெளி விட வேண்டும்”

“என்ன, ஒரு மாதம் இடைவெளி விட வேண்டுமா? சரிவிகித உணவு முறையைப் பின்பற்றவோ, உடற்பயிற்சி செய்யவோ தேவையில்லையா?”

“இல்லை, நான் அப்படிச் சொல்லவில்லை. உடற்பயிற்சியை கண்டிப்பாகத் தொடர வேண்டும். ஆனால் உணவு வகைகளில் நாம் வழக்கமாகச் சாப்பிடும் உணவுகளை சிறிது கவனத்துடன் அளவாக எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஆனாலும் கலோரி பற்றிய விழிப்போடு இருக்க வேண்டும்”

“அப்படியானால் அந்த மூன்று மாதத்தில் வழக்கமான உணவுகளை எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாதா? வேறு எவற்றை உணவாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்? நீர் சொல்வதைப் பார்த்தால் பத்தியம் இருக்க வேண்டும் போல் தோன்றுகிறதே?”

“இல்லை, பத்தியமெல்லாம் தேவை இல்லை. கலோரி குறைந்த சரிவிகித உணவு பாக்கெட்டில் விலைக்கு கிடைக்கிறது. அதைப் பற்றி பிறகு சொல்கிறேன். இப்போது நான் சொல்ல வருவது குறிப்பிட்ட அந்த மூன்று மாத காலத்தில் கலோரி குறைந்த சரிவிகித உணவை ஒரு வேளையும் மீதி இரண்டு வேளை வழக்கமான உணவையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்”

“அதற்குப் பிறகு ஒரு மாத காலம் இடைவெளி விட வேண்டுமாக்கும்”

“ஆமாம், இந்த ஒரு மாத கால இடைவெளியில் நமது எடையில் கவனம் வைப்பது அவசியம். அனேகமாக எடை கூடாது. ஆனாலும் ஒரு கிலோ அல்லது ஒண்ணரை கிலோ கூடியிருப்பதாகத் தோன்றினாலும் கவலைப் பட வேண்டியதில்லை”

“இப்போது புரிகிறது. நாம் சாப்பிடும் உணவு வகைகள் ஒவ்வொன்றும் எவ்வளவு கலோரி என்று தெரிந்து வைத்துக் கொள்வது அவசியம் என்று சொல்கிறீர், இல்லையா?”

“ஆமாம், ஆனால் ஒரு சில நாட்கள் கவனித்தாலே, பிறகு அது நமக்கு மனப்பாடமாகி விடும்”

“சரி, எளிதான உடற்பயிற்சி என்று சொன்னீரே, என்ன மாதிரியான உடற்பயிற்சி? அதை எவ்வளவு நேரம் செய்ய வேண்டும்?”

ஒன்பது அல்லது பத்து வகை உடற்பயிற்சிகள் செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொன்றும் சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள் செய்தால் போதும். அதாவது, கழுத்துக்கு, தோள்களுக்கு, மார்புக்கு, வயிற்றுக்கு, இடுப்புக்கு, கைகளுக்கு, கால்களுக்கு என்று அதில் உள்ள தசைகளுக்கு பயிற்சி கிடைப்பது போல் இருத்தல் வேண்டும். இதயம் நன்றாக துடித்து சீரான வேகத்தில் இரத்தத்தை உடல் முழுக்க பம்ப் செய்யும் அளவுக்கு இருக்க வேண்டும். வியர்வை வரும் அளவுக்கு உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும். உடற்பயிற்சி செய்யும் போது மூச்சைக் கவனிப்பதும் அவசியம்”

“மூச்சைக் கவனிப்பதா? யோகப்பயிற்சியின் போதுதானே மூச்சைக் கவனிக்க வேண்டும் என்று சொல்வார்கள்?”

“மிகச் சரியாகச் சொன்னீர். ஆனால் யோகாவில் செய்வது போன்று அல்லாமல் எப்போது மூச்சு வெளியேறுகிறது, எப்போது உள்ளே இழுக்கிறோம் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும். மூச்சைக் கவனிக்கும் போது மனம் நம் கட்டுப் பாட்டுக்குள் வரும். அது நமக்கு விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும். உமக்கு இன்னொரு ரகசியம் சொல்லட்டுமா?” என்று கேட்டார் கவிஞர்.

“ரகசியமா? சொல்லும், சொல்லும்! கேட்பதற்கு ஆவலாக இருக்கிறோம்”

நாம் சாப்பிடும் ஒவ்வொரு உணவையும் கவனித்து, மெதுவாக, மிகவும் ரசித்து சாப்பிட்டோம் என்றால் நாம் அதிகமான அளவு உண்ணமாட்டோம்

“அது எப்படி? சுவையான உணவு என்றால் அதிகமாகத்தானே சாப்பிடுவோம். அதுதானே இயற்கை”

தவறு, எந்த ஒரு செயலையும் மிகவும் ரசித்து, உணர்ந்து செய்யும் போது நமக்கு மனதில் திருப்தி ஏற்படுவது இயற்கை. அது சாப்பிடுவதற்கும் பொருந்தும். அப்படி திருப்தி ஏற்பட்டு விட்டால் நாம் அதிகமாக உண்ண மாட்டோம். அப்படியில்லாமல் டிவி பார்த்துக் கொண்டோ, பேசிக் கொண்டோ அல்லது கவனமில்லாமலோ சாப்பிடும்போது நம்மை அறியாமலே அதிக அளவு உணவை எடுத்துக் கொள்ள வாய்ப்பு இருக்கிறது

“மிகவும் ஆச்சரியமான விஷயமாக இருக்கிறது! ஆனால் நீர் சொல்வதை உண்மை என்று ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இனிமேல் நானும் உணவை ரசித்து, ருசித்து சாப்பிடுவது என்று முடிவெடுத்து விட்டேன்”

இதுபற்றி மேலும் கவிஞர் சொன்ன விஷயங்கள் அடுத்த இடுகையில் தொடரும்

திண்ணையில் நமது சிறுகதை – மனிதாபிமானம்!!

29 அக்

முதல் தமிழ் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் (28-10-2012) நமது நான்காவது சிறுகதை வெளியாகி இருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

அந்த சிறுகதையை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் மனிதாபிமானம்!!

திண்ணைக்கு நமது நன்றி!

இதற்கு முன்னால் திண்ணையில் வெளியான நமது சிறுகதைகளை வாசிக்க அந்தந்த கதை தலைப்புகளை சொடுக்கவும்.

திண்ணை 14-10-2012 இதழில் வெளியான சிறுகதை மன தைரியம்!

திண்ணை 30-09-2012 இதழில் வெளியான சிறுகதை வெற்றியின் ரகசியம்!

திண்ணை 16-09-2012 இதழில் வெளியான சிறுகதை நம்பிக்கைகள் பலவிதம்!

கவிஞருடன் நமது உரையாடல் தொடர்கிறது….

27 அக்

சில நாட்களுக்கு முன்னால் கவிஞர் கடிவேலுவுடன் உரையாடிக் கொண்டிருந்த போது நெட்வொர்க் பிசினஸைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது நமக்கு ஒரு போன் வந்தது. நமக்கு இரண்டு புது புராஜெக்ட்கள் மெயிலில் அனுப்பியிருப்பதாகவும், அவைகளை இரண்டு வாரத்தில் முடித்து கொடுக்க வேண்டும் என்றும் நம்முடைய வாடிக்கையாளர் கேட்டுக் கொண்டார்.

அதனால் கவிஞருடனான நம்முடைய உரையாடலை கொஞ்சம் தள்ளிப் போட வேண்டியதாகி விட்டது. அவருக்கும் ரொம்ப நேரம் பேசியதால் கொஞ்சம் ஓய்வு தேவைப்பட்டது. அதனால் இரண்டு வாரம் கழித்து மறுபடி தொடர்பு கொள்கிறோம் என்று கவிஞரை மரியாதையுடன் அனுப்பி வைத்தோம்.

ஆனால் நம்முடைய அவசர வேலையெல்லாம் ஒருவழியாக முடித்து விட்டு கவிஞரை தொடர்பு கொண்டால், அவர் பிசினஸ் விஷயமாக வெளியூரில் இருப்பதாகவும் வருவதற்கு இன்னும் ஒரு வாரம் ஆகுமென்றும் சொன்னார். நமக்கு விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்து எழுத வேண்டும் என்பது கட்டாயம் என்று தோன்றியதால், நேரம் கிடைக்கும்போது போனில் பேசும்படி கேட்டுக் கொண்டோம். அதன்படி கவிஞருடன் போனில் நமது உரையாடல் தொடர்கிறது.

முந்தைய இடுகையை வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

“கவிஞரே, நெட்வொர்க் பிசினஸைப் பற்றி சொன்னீர். ஆனால் அந்த பிசினஸைப் பற்றி நாம் ஏற்கெனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அதைப் பற்றி வெளியில் வேறுவிதமான அபிப்பிராயம் இருக்கிறதே! நிறையப் பேர் அதை முயற்சி பண்ணிப் பார்த்து விட்டு வெற்றி காண முடியாமல் விட்டிருக்கிறார்களே” என்றோம்.

“நீர் சொல்வது சரிதான். எந்த வியாபாரத்தையும் ஆரம்பிக்கும் எல்லோரும் வெற்றி பெற்று விடுவதில்லை” என்றார். பிறகு அவரே தொடர்ந்து,

“ஒருவருக்கு எது தேவை அல்லது எது தேவையில்லை என்று தீர்மானிக்கத் தெரிய வேண்டும். சிலருக்கு அவர்கள் செய்யும் வேலை பிடிக்கும், ஆனால் அதில் வரும் வருமானம் பிடிக்காது. அதாவது போதுமானதாக இருக்காது. சிலருக்கு வேலை பிடிக்காது, ஆனால் வருமானம் பிடிக்கும். சிலருக்கு வேலையும் பிடிக்காது, வருமானமும் பிடிக்காது. அது போல எது பிடிக்கும், எது வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதை அடைய முடியும் என்ற நம்பிக்கை வேண்டும். அதற்காக கனவு காண வேண்டும். அதற்குப் பெயர்தான் குறிக்கோள். தன்னுடைய குறிக்கோள் என்ன என்பதில் தெளிவு வேண்டும்” என்றார்.

“நீர் சொல்வது சரிதான். இப்போது எனக்கே நான் செய்யும் வேலை பிடிக்கிறது. வருமானமும் பிடிக்கிறது. ஆனால் நேரம் இல்லை. இப்போது திடீரென்று  புராஜெக்ட்கள் வந்ததால் கடந்த இரண்டு வாரங்களாக தூங்குவதற்குக் கூட நேரமில்லை. அதை முடித்த பிறகுதான் கொஞ்சமாவது நேரமிருக்கிறது” என்றோம்.

“அதனால்தான் நீர் சில நாட்களாக இடுகைகள் எதுவும் எழுதவில்லை அல்லவா?”

“ஆமாம், எழுதுவதில் நமக்கு இருக்கும் ஆர்வத்தைக்கூட தள்ளி வைக்க வேண்டியதாகி விட்டது” என்றோம்.

“அதுதான், நான் சொல்வது. வருமானத்துக்காக வேலை செய்ய வேண்டி இருப்பதால், நமக்கு பிடித்த வேலையைக் கூட செய்ய நேரம் கிடைப்பதில்லை” என்றார்.

“அதற்கு நெட்வொர்க் பிசினஸ்தான் தீர்வு என்கிறீரா? ஆனால் அதற்கும் நேரம் ஒதுக்க வேண்டுமல்லவா?” என்றோம்.

“அதற்கும் நேரம் ஒதுக்குவது அவசியம்தான். ஆனால் அதில் செலவிடும் நேரம், நான் முன்பே சொன்னது போல முதலீடாக மாறி பல மடங்காக திரும்பி வரும். அப்போது உமக்கு தேவையான வருமானத்தோடு, விருப்பமானதை செய்ய தேவையான நேரமும் கிடைக்கும்” என்றார்.

“ஆனால் நெட்வொர்க் பிசினஸில் எல்லோரும் வெற்றி பெற்று விடுவதில்லையே” நமது சந்தேகத்தை கேள்வியாக்கினோம்.

“இது எல்லோருக்குமான பிசினஸ் இல்லை. எல்லோரும் முயற்சி பண்ணலாம். ஆனால் எல்லோரும் வெற்றி பெற்றுவிட முடியாது” என்றார்.

“ஏன், என்ன காரணம்?”

“வெற்றிகரமாக இந்த வியாபாரத்தை எப்படி நடத்துவது என்பதை எல்லோரும் புரிந்து கொள்வதில்லை. இந்த பிசினஸை எப்படி செய்வது என்பதற்கு பயிற்சிகள் இருக்கிறது. அதைக் கற்றுக் கொள்வதற்கு நிறையப் பேருக்கு பொறுமை இருப்பதில்லை. ஒரு சிலர் தங்களுடைய அனுபவத்திலிருந்து தாங்களாகவே தங்களுக்குத் தெரிந்த முறையில் முயற்சிக்கிறார்கள். ஆனால் சென்ற இடுகையில் சொன்னது போல வெற்றி பெற்ற யாராவது ஒருவரை வழிகாட்டியாக வைத்துக் கொண்டு சரியான வழியில் முயற்சித்தால்தான் மட்டுமே வெற்றி பெற முடியும்” என்றார்.

“அப்படியென்றால் எல்லோரும் வெற்றி பெற முடியாதா?” என்றோம் மறுபடியும்.

“பரேட்டோ பிரின்ஸிபில் (Paretto Principle) என்று ஒன்று இருக்கிறது. அதாவது 80/20 சதவீத விகிதாச்சாரம். அதன்படி எல்லா விஷயத்தையும் இதன் மூலம் வரையறுக்க முடியும். அதாவது பொதுவாகச் சொல்வதானால் இந்த உலகத்தில் உள்ள மக்களில் 20 சதவீதம் பேர்கள் உலகிலுள்ள 80 சதவீத சொத்துக்களுக்கு சொந்தக்காரர்கள். மீதியுள்ள 20 சதவீத சொத்துக்களுக்கு மட்டுமே 80 சதவீத மக்கள் போட்டி போடுகிறார்கள். நீங்கள் 20 சதவீத மக்களுடன் சேர வேண்டுமா அல்லது 80 சதவீத மக்களுடன் இருக்க வேண்டுமா என்பதை நீங்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்” என்றார்.

நாம் இன்னும் நிறைய தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பது புரிந்தது.

திண்ணையில் நமது சிறுகதை – மன தைரியம்!

15 அக்

நெட்வொர்க் பிசினஸைப் பற்றி கவிஞர் கடிவேலு கடந்த இடுகையில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் என்னதான் நமக்கு மிகவும் தேவையான ஒரு நல்ல விஷயத்தைப் பற்றி அதுவும் பணம் சம்பாதிப்பதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள மிகுந்த ஆவல் இருந்தாலும், இப்போது நாம் பார்க்கும் வேலையிலும் கவனம் செலுத்த வேண்டுமல்லவா? அதுதானே நமக்கு இப்போதைக்கு வருமானம் தருவது.

அதனால், வேலைப்பளு மிக அதிகமாக இருக்கும் காரணத்தால் கவிஞருடன் தொடர்ந்து உரையாடுவதில் கொஞ்சம் கால தாமதம் ஏற்படுகிறது. பொறுத்துக் கொள்ளவும். ஆனால் நமது வாசகர் ஏமாற்றம் அடைய வேண்டாம். காரணம், தமிழின் முதல் இணைய வார இதழான திண்ணையில் இந்த வாரம் நமது மூன்றாவது சிறுகதை வெளியாகியிருக்கிறது என்பதை மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம். மன தைரியம்! என்ற அந்த சிறுகதையை படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

திண்ணையில் நமது சிறுகதை – மன தைரியம்!

இந்தக் கதையிலும் ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது. அதைப் பற்றி விரைவில் நமது அடுத்த இடுகை வரும்போது தெரிந்து கொள்ளலாம்.

வெற்றிபெற வேண்டுமா? கடினமாக பயிற்சி செய்யுங்கள்!

7 ஆக

தான் கூட்டத்தில் பேசியபோது நிகழ்ந்த சுவையான விஷயங்களைப் பற்றி நெல்லிக்கனியைக் கொடுத்தது அதியமானா? அவ்வையாரா? இடுகையில் கவிஞர் கடிவேலு சொன்னாரல்லவா?

அதற்குப் பிறகு இரண்டு மூன்று நாட்களாக அவரிடமிருந்து எந்த தகவலும் இல்லை. வியாபாரத்தில் தீவிரமாக இருக்கிறார் போலும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் திடீரென நேற்று நம்மைப் பார்க்க வந்திருந்தார். ஒரு நண்பரை பார்க்க வந்ததாகவும், அப்படியே நம்மையும் பார்க்க வந்ததாகவும் சொன்னார். கொஞ்ச நேரம் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.

பேச்சின் நடுவே, “கவிஞரே, நீர் நன்றாகப் பேசுகிறீர், உம்முடைய பேச்சை எல்லோரும் ரசிக்கிறார்கள், எல்லாம் சரிதான்; ஆனால் நெல்லிக்கனியைக் கொடுத்தது அதியமானா? அவ்வையாரா? என்று பேசிய விஷயத்தை குறிப்பிட்டீரே, அந்த அனுபவத்திலிருந்து நீர் கற்றுக் கொண்டது என்ன?” என்று கேட்டேன்.

“கூட்டத்தில் பேசுவது என்பது ஒரு கலை; எப்படி ஆரம்பிக்க வேண்டும். எப்படி முடிக்க வேண்டும். பேசும்போது நமது பார்வை எப்படி இருக்க வேண்டும். நமது செய்கைகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதையெல்லாம் கற்றுக் கொண்டால் நமது பேச்சு சிறப்பாக இருக்கும் என்று என்னுடைய நண்பர் ஒருவர் சில குறிப்புக்களை சொல்லியிருக்கிறார். அதைத்தான் இப்போது பயிற்சி பண்ணுகிறேன்”. என்றார்.

“அது என்ன? கொஞ்சம் விளக்கமாகச் சொல்லுங்களேன்?” என்று கேட்டோம். நாமும் அதை தெரிந்து கொள்ளலாமே என்ற ஆர்வம்தான்.

“மேடைப் பேச்சில் முதலில் போக்க வேண்டியது அவை நடுக்கம். புதிதாக பேசுபவர்களுக்கு கை, காலெல்லாம் நடுங்கும். பேச்சு வராது. முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பவர்களைப் பார்த்தால் பயம் வரும். ஆனால் இந்த பயத்தைப் போக்க ஒரு வழிமுறை இருக்கிறது. எனது நண்பர் அதற்கான பயிற்சியில் கலந்து கொண்டபோது சொல்லிக் கொடுத்தார்களாம். அதாவது முன்னால் இருப்பவர்கள் எல்லோரும் ஒன்றும் தெரியாதவர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு பேச வேண்டுமாம். அப்படி நினைத்துக் கொண்டு பேசும்போது பயம் போய் விடுமாம்.” என்றார்.

“நீர் அப்படித்தான் நினைத்துக் கொள்வீரா?” என்று கேட்டோம்.

“இல்லை, இன்னொரு மனப்பான்மையும் இருக்கிறது. அதாவது நம் முன்னால் இருப்பவர்கள் எல்லாம் நம்மிடம் கடன் வாங்கியவர்கள் என்று நினைத்துக் கொள்வது. அதை திருப்பிக் கொடுப்பதற்கு இன்னும் கொஞ்சம் அவகாசம் கொடுங்கள் என்று நம்மிடம் கெஞ்சுவதற்காக வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டால், நமக்கு ஒரு தோரணை வருமல்லவா? அதே மனப்பாங்கில் பேச வேண்டுமாம்.” என்றவர், தொடர்ந்து “அதைவிட முக்கியம் பேசும்போது கூட்டத்தினரை நம்முடன் உரையாட வைக்க வேண்டும். நாம் கேள்வி கேட்டு கூட்டத்தில் உள்ளவர்களைப் பதில் சொல்ல வைத்தால் கேட்பவர்களுக்கு உற்சாகம் பிறக்குமாம்.”

“அப்படியா?”

“உதாரணமாக நான் பேசியபோது, ‘நெல்லிக்கனி, அவ்வைப் பிராட்டி என்றவுடன் உங்களுக்கு என்ன ஞாபகம் வருகிறது?’ என்று கூட்டத்தினரைப் பார்த்து கேட்டிருந்தால், கூட்டத்திலிருந்து அதியமான் அவ்வையாருக்கு நெல்லிக்கனியைக் கொடுத்தான் என்று பதில் வந்திருக்கும். பதில் எதுவும் வராவிட்டாலும் ‘அதியமான், அவ்வையாரிடமிருந்து நெல்லிக்கனியைப் பெற்றான் அல்லவா?’ என்று கேட்டிருந்தால், இல்லை, இல்லை அதியமான்தான் அவ்வையாருக்கு நெல்லிக்கனியைக் கொடுத்தான்’ என்று பதில் வந்திருக்கும்.

நாம் உடனே சுதாரித்துக் கொள்ளலாம். ‘நீங்கள் தூங்குகிறீர்களா, இல்லையா? என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகத்தான் மாற்றிச் சொன்னேன் என்று சமாளித்து விடலாம்’. கூட்டமும் அதை வெகுவாக ரசிக்கும்” என்றார்.

பேச்சுக்கலையில் கவிஞர் மிகவும் தேறிவிட்டார் என்றுதான் தோன்றியது. ஆரம்ப காலத்தில் இருந்த கவிஞர் கடிவேலுவா இவர்? எப்படி இருந்தவர் எப்படி மாறிவிட்டார்!

“ஒலிம்பிக் போட்டிகளை ரசித்தீரா?” நமது சிந்தனை ஓட்டத்தை கவிஞரின் கேள்வி கலைத்தது.

“ஆம், மிகவும் ரசித்துப் பார்ப்பேன். அதிலும் நம் இந்திய வீரர்கள், வீராங்கனைகள் விளையாடும்போது விரும்பிப் பார்ப்பேன்.” என்றேன்.

“சாய்னா நேவாலின் திறமை இந்த ஒலிம்பிக்கில் பளிச்சிட்டதைக் கவனித்தீரா?” என்றார் கவிஞர்.

“ஆமாம். சாய்னாவின் கடின உழைப்பு அவருடைய ஆட்டத்தில் தெரிந்தது. ஆனால் அரை இறுதியில் தோற்றது பாட்மின்டனில் நமது தங்கக் கனவை தகர்த்து விட்டது. அவரே ஒரு பேட்டியில் கூறியதைப் போல, சீன வீராங்கனைகள் நெட்டுக்கு மிக அருகில் வந்து விளையாடுகிறார்கள். அந்த அளவுக்கு நமக்கு அதில் பயிற்சி இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அதில் நாம் திறமையை வளர்த்துக் கொண்டால், சாய்னாவை யாராலும் வெல்ல முடியாது என்பது நிச்சயம். இப்போதைக்கு இந்த வெண்கலப் பதக்கமே ஒரு சாதனைதான். சாய்னாவுக்கு நமது வாழ்த்துக்கள்.” என்றோம்.

“நீர் சொல்வது உண்மைதான். அரை இறுதியில் இந்த தோல்வி சாய்னாவின் திறமையை மேலும் மெருகூட்ட ஒரு அடித்தளமாக அமையும் என்று நம்பலாம். டென்னிஸில் சானியா, லியாண்டர் பயஸ் ஜோடியும் நன்றாகத்தான் ஆடியது. ஆனால் சோபிக்க முடியவில்லை” என்றார்.

“கவிஞரே, உமக்கு லண்டன் ஒலிம்பிக் விளையாட்டுப் போட்டிகளைக் கவனிக்கக்கூட நேரம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டேன்.

“விளையாட்டுப் போட்டிகளை விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது. ஒவ்வொரு வீரரின் பின்னாலும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற வெறியுடன் கூடிய கடின உழைப்பு இருக்கிறது. வெற்றி தோல்வி என்பது இரண்டாம் பட்சம்தான். ஆனால் ஒவ்வொரு வீரரும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற குறிக்கோளோடு செய்யும் முயற்சி பாராட்டத்தகுந்தது.” என்றார்.

“அதேபோல் நாமும் நம்முடைய வாழ்க்கையில், நமது ஒவ்வொரு முயற்சியிலும் நுணுக்கங்களைக் கற்றுக் கொண்டு, வெற்றிபெற கடினமாக பயிற்சி செய்ய வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் மேடைப்பேச்சாக இருந்தாலும், விளையாட்டாக இருந்தாலும் அல்லது வியாபாரமாக இருந்தாலும், வெற்றி பெறுவது நிச்சயம். அதற்கு இந்த விளையாட்டு வீரர்கள் ஒரு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறார்கள்” என்றார்.

கவிஞர் சொல்வதை உண்மை என்று ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

கவிஞர் கடிவேலுவின் இலட்சியம்

12 ஜூலை

நம்முடைய இலட்சியத்தைப் பற்றிக் கவிஞர் கடிவேலு கடந்த இடுகையில் கேட்டார் அல்லவா?. நம்முடைய இலட்சியத்தைப் பற்றியெல்லாம் கேட்டாரே, பதிலுக்கு நாமும் கேட்கலாம் என்று கவிஞர் கடிவேலுவிடம் உமது இலட்சியம் என்ன என்று கேட்டேன். அதற்கு தன்னுடைய வழக்கமான கவிதை நடையில் பதில் சொன்னார். அதைக் கேட்டதும் ஏன்டா கேட்டோம் என்று ஆகி விட்டது. இதோ அவரது கவிதை.

வியாபாரத்தில் ஜெயிக்கும் போது

         வெற்றிவேலு ஆகிடுவேன்

தங்கமான மனித னாகமாறி

         தங்கவேலு ஆகிடுவேன்

முன்னேறிச் செல்லும் போது

         முத்துவேல் ஆகிடுவேன்

பொருள்தேடி குவிக்கும் போது

         பொன்வேலு ஆகிடுவேன்

மனிதர்களைப் புரிந்து கொண்டு

          மணிவேலு ஆகிடுவேன்

மாபெரும் தலைவ னாகமாறி

         மாணிக்கவேலு ஆகிடுவேன்

மற்றவரை வழிநடத் தும்போது

         மரகதவேலு ஆகிடுவேன்

வைராக்கிய மனம் பெற்று

         வைரவேலு ஆகிடுவேன்

ராஜ வாழ்க்கை வாழும்போது

         ராஜவேலு ஆகிடுவேன்

என்று முடித்தார்.

அப்பாடா! ஒரு வழியாக முடித்து விட்டார் என்று நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன். நடிகர் வடிவேலு பாஷையில் சொல்வதானால், “யய்யாடி! எத்தன வேலு! விடிஞ்சிருக்குமே!

இத்தனை வேலுகள் இருப்பது நமக்கு இப்பொழுதுதான் தெரிகிறது. இன்னும் வஜ்ரவேலு, கனகவேலு, கந்தவேலு இதையெல்லாம் ஏன் விட்டு விட்டார் என்று தெரியவில்லை. இலட்சியம் என்ன என்று கேட்டால் அந்த வேலு ஆவேன்; இந்த வேலு ஆவேன் என்று அடுக்குகிறாரே! இதற்கு ஏதாவது அர்த்தம் இருக்கிறதா?

“கவிஞரே, இதற்கு என்ன அர்த்தம்” என்று கேட்டேன். அதன் அர்த்தம் போகப்போகத் தெரியும் என்று சொல்லி விட்டார். நம்மால் அவருடைய கவிதையை மட்டுமல்ல, கவிஞரையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

கமல் நடித்த நாயகன் திரைப்படத்தில் வேலு நாயக்கரைப் பார்த்து –ஆஹா! இங்கேயும் வேலுவா?- ஒரு குழந்தை “நீங்கள் நல்லவரா? கெட்டவரா?” என்று கேட்குமே, அது போல நமக்கும் கேட்கத் தோன்றியது.