Tag Archives: அனுபவம்

ஜலதோஷத்திற்கு ஒரு எளிய வைத்திய முறை

4 பிப்

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு இந்த இடுகை வருகிறது. இடையில் எழுத்து உட்பட பல விதமான வேலைகள். இந்த இடுகை ஒரு எளிய பாட்டி வைத்தியம் போன்ற  விஷயம் பற்றியது. எங்கோ படித்தது… இயற்கை உணவு உலகம் என்று ஞாபகம்… அது எனக்கு நல்ல பலனைக் கொடுத்ததால் மற்றவர்களுக்கும் (நம்புபவர்களுக்கு மட்டும்) அறியத் தரலாமே என்பது இதன் காரணம்.

ஏற்கெனவே ஒரு இடுகையில் சொன்னதுபோல் மனிதனுக்கு தொந்திரவு தரும் ஒரு வியாதி(?) ஜலதோஷம். அதிலும் குளிர்காலம் வந்து விட்டால்,. ரஜினி சொல்வது போல் எப்போது வரும் எப்படி வரும் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் திடீரென்று வரும், வந்தால் ஒரு நான்கு நாட்களுக்காவது படுத்தி எடுத்து விடும்.

எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரிதான் ஆரம்பிக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால் ஆஸ்த்துமா, வீசிங் பிரச்சினை இருப்பவர்கள் கதை வேறு. ஆனால் பொதுவாக சாதாரண ஜலதோஷம் திடீரென்று ஏதோ ஒரு ஒவ்வாமையினால் தோன்றலாம். கல்யாணத்திற்குப் போய் சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் தாராளமாக கிடைக்கும் ஐஸ்கிரீமை ஒரு கை பார்த்து விட்டு அடுத்து இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு தும்முவது போல.

எனக்கு அப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும். ஆரம்ப கட்டத்தில் மூக்கில் லேசான குறுகுறுப்பு ஒருவித எரிச்சலைக் கொடுக்கும். பேசுவதில் சிரமம் தெரியும். அந்த அவஸ்தையை கடந்து விட்டால் அடுத்து லேசான தலைவலி, மூக்கடைப்பு. அதன் பிறகு மற்ற வழக்கமான அவஸ்தைகள்.

இந்த ஆரம்ப கட்டம்தான் நாம் கவனிக்க வேண்டியது. மூக்கில் லேசான குறுகுறுப்பு அல்லது ஜலதோஷத்திற்கு முந்தைய லேசான தலைவலி ஆரம்பித்த உடனே நாம் இந்த வைத்தியத்தை முயற்சிக்கலாம். செலவு அதிகமில்லாத எளிய மருத்துவம்.

பெண்கள் வீட்டில் முகத்தில் பூச மஞ்சள் வைத்திருப்பார்கள். (மஞ்சள் பூசும் பழக்கம் இப்போது இருக்கிறதா?) இல்லையென்றால் கடையில் வாங்கிக் கொள்ளலாம். அப்புறம் சிறிது வெள்ளை சுண்ணாம்பு. அவ்வளவுதான்.

இரவு படுக்கப் போகுமுன், சிறிது மஞ்சள் (கால் டீ ஸ்பூனுக்கும் குறைவாக) எடுத்து ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் மூடியில் போட்டு ஒரு மிளகு அளவுக்கு வெள்ளை சுண்ணாம்பை அதனுடன் கலந்து நாலைந்து சொட்டு நீர் விட்டு நன்றாகக் குழைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ரொம்பவும் திக் பேஸ்ட் ஆகவோ, தண்ணீராகவோ ஆகி விடாமல் பார்த்துக் கொள்ளவும்.

இந்தக் கலவையை எடுத்து மூக்கைச் சுற்றி பூசிக் கொள்ள வேண்டும். தேவைப்பட்டால் நெற்றியிலும் தடவிக் கொள்ளலாம். அவ்வளவுதான். நேரமாக ஆக அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உலரும். இரவில் நன்றாக உறங்கி காலையில் விழித்தால் ஜலதோஷம் போயே போச்சு.

உலர்ந்த தூள் கண்களில் படாமல் ஜாக்கிரதையாக பார்த்துக் கொள்ளவும். லேசாக கண்களில் விழுந்து உறுத்தினால் உடனே தண்ணீர் விட்டு கண்களை கழுவி விடலாம். சுண்ணாம்பு அதிகமானால் சிறிது எரிச்சல் இருக்கும். கவனம் தேவை.

இந்த முறையில் உட்கொள்ள எதுவுமில்லை. அதனால் பக்க விளைவுகள் கிடையாது. அதிக செலவுமில்லை. சில நாட்களாக உபயோகிக்கிறேன். ஒரே ஒரு பிரச்சினை மட்டும் உள்ளது. முகத்தில் கிரிக்கெட் வீர்ர்கள் தடவிக் கொள்வது போல ஒருவித வேஷம் போலத் தோன்றலாம். அதனால் மற்றவர்கள் பார்க்காத வேளைகளில் மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டி இருக்கும்.

இந்த வழிமுறையை இணையத்தில் தந்தவர்களுக்கு (அகத்திய முனிவர் சொன்ன வைத்திய முறை என்று எழுதி இருந்ததாக ஞாபகம்) நமது நன்றி!

Advertisements

நிம்மதியான தூக்கம் வேண்டுமா?

15 அக்

இன்றைய அன்றாட வாழ்க்கையை கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால் எங்கும் அவசரம், எதிலும் அவசரம். யாருக்கும் பொறுமையில்லை. விடிந்ததிலிருந்து அடைந்தது வரைக்கும் என்று கிராமங்களில் சொல்வார்கள், அது போல காலை எழுந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கப் போகும் வரை ஒரே பரபரப்புதான். நிற்பதற்கு கூட நேரமில்லை, எப்போதும் அவசர கோலம்தான். இந்த அவசரமான காலகட்டத்தில் எல்லோருக்கும் நிம்மதியான தூக்கம் இருக்கிறதா என்றால், பெரும்பாலான மனிதர்களுக்கு அது இல்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

இரவு டிவியில் எல்லா சீரியல்களையும் பார்த்து விட்டு படுக்கப் போகும் போது அநேகமாக இரவு பதினொன்றைத் தாண்டியிருக்கும். அதற்குப் பிறகு படுத்தால் உடனே தூக்கம் வருமா? சீரியல்களில் வந்த கதாநாயகியை அந்த வில்லிகள் படுத்தும்பாடு மனதில் வந்து போகும். வில்லிகள் மேல் கோபம் கோபமாக வரும். வீட்டிலுள்ள மாமியாரையோ, மருமகளையோ, நாத்தனாரையோ பார்த்தால் அந்த வில்லிகள் போலவே தோன்றும்.

எப்படியோ தானாக சிறிது நேரத்தில் தூக்கம் வந்து தூங்கி விட்டால், இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரம் கழித்து விழிப்பு வந்து விடும். அதன் பிறகு விடிய விடிய சிவராத்திரிதான். தூக்கம் வருவதற்கான வழிமுறையாக ஒன்னு ரெண்டு என்று எண்ண ஆரம்பித்தால் விடியும்போது ஆறாயிரத்து ஐநூத்தி முப்பத்து மூன்றைத் தாண்டி இருக்கும். ஆனால் தூக்கம் மட்டும் வராது.

கொஞ்ச நேரத்தில் விடிந்து விடும். அதன் பிறகு படுக்கையில் இருக்க முடியுமா? கண்களில் தூக்கத்தை மிச்சம் வைத்துக் கொண்டு காலையில் வழக்கமாகச் செய்யும் எல்லா வேலைகளையும் செய்ய வேண்டி இருக்கும். பெண்களென்றால் கணவனுக்கு சாப்பாடு தயார் செய்து, குழந்தைகளை ரெடி பண்ணி ஸ்கூலுக்கு அனுப்புவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகி விடும்.

சரி! பத்தரை மணியாகி விட்டது. கொஞ்ச நேரம் தூங்கலாம் என்று நினைத்து படுக்கையில் படுத்து, தூக்கம் வரும் வரை டிவி பார்க்கலாம் என்று ஆன் பண்ணினால், டிவியில் மத்தியான சீரியல்கள் ஆரம்பித்திருக்கும். அப்புறம் எங்கே தூங்குவது?

ஆனால் இங்கு ஒரு உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தேவையான அளவு தினமும் தூங்கவில்லை என்றால் அது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடல் நலத்தைப் பாதிக்கும். மன நிம்மதியைக் கெடுக்கும். அதனால் சிலர் தூக்கம் வருவதற்காக தூக்க மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்துவார்கள். இது மிகவும் தவறான பழக்கம். நாளடைவில் தூக்க மாத்திரை போடாமல் தூக்கம் வராது என்ற நிலையில் கொண்டு போய் விட்டு விடும்.

பிறகு என்னதான் செய்வது?

முதலில் இரவு பத்து மணிக்கெல்லாம் படுக்கைக்குச் சென்று விடும் பழக்கத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். பத்து மணியிலிருந்து அதிகாலை நான்கு மணி வரை தூக்குவதுதான் ஆரோக்கியமானது. தூங்குவதற்கு முன் சிறிது நேரம் புத்தகங்களைப் படிக்கும் பழக்கம் தூக்கம் வர உதவியாக இருக்கும்.

இடையில் விழிப்பு ஏற்பட்டு அதன் பிறகு தூக்கம் வரவில்லையா? உங்களுக்கு மொபைல் போனில் சினிமா பாட்டு பதிந்து வைத்துக் கேட்கும் பழக்கம் இருக்கிறதா? அப்படியென்றால் எளிதான ஒரு வழி இருக்கிறது. சினிமா பாட்டுகளுக்குப் பதிலாக, ஆன்மீகம் அல்லது சுய முன்னேற்றம் சம்பந்தமான சிலரது பேச்சுக்கள், சொற்பொழிவு அல்லது பிரசங்கம் போன்றவற்றைப் உங்கள் மொபைல் போனில் பதிவு செய்து வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

இவையெல்லாம் இணையத்தில் இலவசமாகவே கிடைக்கிறது. இரவில் எப்போது உங்கள் உறக்கம் கலைகிறதோ அல்லது உறக்கம் வராமல் தவிக்கிறீர்களோ அப்போது இந்த பேச்சுக்களை கேட்க ஆரம்பியுங்கள். பத்து அல்லது பதினைந்து நிமிடங்களுக்குள் உங்களை அறியாமலே உறங்கிப் போய் விடுவீர்கள். இன்னும் கொஞ்சம் அதிக நேரம் விழித்திருந்தாலும் பரவாயில்லை. காரணம் நீங்கள் கேட்பது உங்களுக்குப் பயனுள்ள விஷயங்கள்தான். அதனால் நன்மைதான்.

கையில் பெருவிரலுக்கு பக்கத்தில் ஒரு புள்ளியை சிறிது நேரம் லேசாக அழுத்திக் கொண்டிருந்தால், சிறிது நேரத்தில் தூக்கம் வந்து விடும் என்றும் சொல்வார்கள். அல்லது யோகா மற்றும் தியானம் போன்றவற்றை முறையாக கற்றுக் கொண்டு அதை தினமும் பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தால் தூக்கம் வராமல் தவிக்கும் பிரச்சினை இருக்காது.

இன்னொரு விஷயம். இரவில் உங்கள் போன் மூலமாக நீங்கள் கேட்கும் பேச்சுக்கள் தனித்தனி Audio File களாக இருக்கட்டும். Playist ல் போட்டு கேட்க வேண்டாம். காரணம் நீங்கள் தூங்கி விட்டாலும் ஒரு 40 அல்லது 50 நிமிடங்களில் அது தானாக நின்று விடும். இல்லாவிடில் Playist ல் உள்ள அத்தனை Audio File களூம் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக போய்க்கொண்டே இருக்கும். அது பேட்டரிக்கு கேடு.

கடைசியாக ஒரு விஷயம். நீங்கள் எவ்வளவு முயற்சித்தும் தூக்கம் வரவில்லையா. கவலைப் பட வேண்டாம். அடுத்த நாள் முதல் நாள் விடுபட்ட தூக்கத்தையும் சேர்த்து தூங்கி விடுவீர்கள். உங்கள் உடம்பு தானாகவே அதைச் சரி செய்து கொள்ளும்.

தூக்க மாத்திரை போட்டு தூங்கும் பழக்கதை கண்டிப்பாக தவிர்த்து விடவும்.

சென்னை புத்தகக் காட்சி 2014

21 ஜன

book-fair 2014புத்தகங்கள், புத்தகங்கள், எங்கு நோக்கினும் புத்தகங்கள். விதவிதமான தலைப்புகளில், விதவிதமான அளவுகளில், விதவிதமான நிறங்களில் அதற்கேற்றாற் போல் விதவிதமான விலைகளில் புத்தகங்கள் குவிந்திருக்கின்றன. அந்தப் புத்தகங்களைப் பார்க்கப் பார்க்க பரவசம், படிக்கத் துடிக்கும் அவசரம் என்று அலைமோதும் மக்கள் கூட்டம். இதுதான் இந்த வருடம் சென்னை புத்தகக் காட்சியில் நான் கண்ட காட்சி!

காதலியைக் காணும்போது காதலன் மனதுக்குள் பட்டாம்பூச்சி சிறகடிக்கும் என்று கவிதை நயத்தோடு சிலர் எழுதுவார்களே, அதுபோன்ற ஒரு அனுபவம் புத்தகத்தைக் காதலிப்பவர்களுக்கும் இதுபோன்ற புத்தகக் காட்சியைக் காணப் போகிறபோது ஏற்படும் என்று சொல்லலாம்.

ஒவ்வொரு வருடமும் புத்தகக் காட்சி திருவிழா நடக்கும்போது ஒரிரு முறை சென்று வருவது நமது வழக்கம்தான். இந்த வருடம் பொங்கலுக்கு அடுத்த நாள் முதன் முறையாக சென்றேன். கிட்டத்தட்ட உலகையே மறந்து புத்தகக் கடலில் மூழ்கி விட்டேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

அப்போது நான் வாங்கிய புத்தகங்களில் குறிப்பிடத் தகுந்தது, பழம்பெரும் எழுத்தாளரான திரு. சுந்தர ராமசாமி அவர்கள் எழுதிய ‘ஒரு புளிய மரத்தின் கதை’ என்ற புத்தகத்தைச் சொல்ல வேண்டும். அந்தப் புத்தகத்தை நான் வாங்க காரணமான விஷயங்களே ஒரு கதை போன்று சுவாரசியமானது. அதை அடுத்து வரும் இடுகைகளில் எழுத உத்தேசம் இருக்கிறது.

இரண்டாவது முறையாக புத்தகக் காட்சியைப் பார்க்க நேற்று ஒரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. நுழைவு வாயிலில் இருந்து காட்சி அரங்கம் வரை செல்ல இலவச சிறிய பேருந்து ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருப்பது குறிப்பிடத் தகுந்தது. அங்கே நாம் சென்றபோது நமது நண்பர் எழுத்தாளர் திரு. ‘க்ளிக்’ ரவியும் நம்மோடு சேர்ந்து கொண்டார். அவருடன் அந்த அரங்கத்தைச் சுற்றி வந்தது ஒரு இனிமையான அனுபவம்.

அவர் தற்போது நிறைய வார இதழ்களுக்காகவும் எழுதிக் கொண்டிருப்பதால், புத்தகப் பதிப்பாளர்கள், எழுத்தாளர்கள், சட்ட மன்ற உறுப்பினர்கள் என்று பலருக்கும் பரிச்சயமானவராக இருக்கிறார். ஆங்காங்கே நின்று ஒரு சிலர் அவருடன் உரையாடும் போதும், இவராகச் சென்று சிலரிடம் பேசும்போதும் நம்மையும் சிலரிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

கண்களுக்கும், கருத்துக்கும் விருந்தாக புத்தகக் கடலில் நீந்தி ஒருவழியாக வெளியே வரும் போது, கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்டு, காபி அல்லது தேநீர் அருந்தவோ அல்லது பசியைப் போக்கிக் கொள்ளவோ விரும்பினால் அருகிலேயே ஒரு சிற்றுண்டி உணவகம் ஏற்பாடாகி இருக்கிறது.

நாளையோடு இந்தப் புத்தகக் காட்சி நிறைவடைவது மனதுக்கு கொஞ்சம் வருத்தத்தைக் கொடுத்தாலும், அடுத்த வருடம் இது போன்ற ஒரு புத்தகக் காட்சியை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதிலும் ஒரு சுகம் இருக்கத்தான் செய்யும்.

கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 4

26 டிசம்பர்

சென்ற சில இடுகைகளாக தான் சோதிடரானது எப்படி என்று கவிஞர் கடிவேலு சொல்லி வருகிறாரல்லவா? இதோ அவரே தொடர்கிறார். முந்தைய இடுகைகளைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 2

கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 3

ஆவலோடு நான் எதிபார்த்துக் காத்திருந்த அந்த சனிக்கிழமையும் வந்தது. அன்று பிரதோஷ நாள் அல்லவா? அந்தப் பெரியவரைச் சந்திக்கும் நாள் என்பதால் காலை சீக்கிரமே குளித்து ரெடியாகி விட்டேன். நண்பருக்கு போன் போட்டு காலை பத்து மணிக்கு வருவதாக தகவல் சொல்லி விட்டேன்.

நான் அங்கு சென்றபோது நண்பர் நம்மை வாசலில் வந்து வரவேற்று அழைத்துச் சென்றார்.

“அப்பா எங்கே இருக்கிறார்?” என்று கேட்டேன்.

“ஹாலில்தான் இருக்கிறார். இன்று முழுவதும் உபவாசம் இருப்பார். புத்தகங்களைப் படித்துக் கொண்டு சிவ சிந்தனையிலேயே இருப்பார்” என்றார்.

உள்ளே சென்ற போது, அந்தப் பெரியவர் ஹாலில் ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடி இருந்தது. நான் மெதுவாக அருகில் சென்று, “ஐயா, வணக்கம்” என்றேன். அதைக் கேட்டு அவர் கண்களைத் திறந்து பார்த்தார்.

“என்னை ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள்” என்று அவர் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினேன்.

“நல்லா இருப்பா” என்று சொன்னவர், “நீ, அன்னிக்கு வந்தவன்தானே? விசாக நட்சத்திரம்” என்றார்.

“ஆமாம் ஐயா, அது நான்தான்” என்றேன். உடனே பக்கத்தில் இருந்த ஒரு இருக்கையைக் காட்டி, “இப்படி உட்கார்” என்றார். அவர் காட்டிய இடத்தில் உட்கார்ந்தேன். என்னைக் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பார்த்தார்.

“என்னிடம் ஏதோ கேட்க வந்திருக்கிறாய் போலத் தெரிகிறது. சரிதானே?” என்றார்.

“ஆமாம் ஐயா, அதற்குத்தான் வந்திருக்கிறேன்” என்றேன்.

“சொல்லு, என்ன விஷயம்?” என்றார்.

“நான் விசாரித்த வரையில், ஒருவருடைய ராசி, நட்சத்திரம் போன்றவற்றைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், அவர் பிறந்த நேரம், இடம் இவற்றை வைத்து கணித்துத்தான் தெரிந்து கொள்ள முடியும் என்று புரிந்து கொண்டேன்” என்றேன்.

“அது சரிதான். அது தெரிந்தால்தான் ஒரு சில கணக்குகளைப் போட்டு கண்டு பிடிக்கலாம். இப்போதெல்லாம் அதெற்கென்று நிறைய சாஃப்ட்வேர்கள் வந்து விட்டதால் அது ஒன்றும் கஷ்டமான காரியமில்லை” என்றார்.

“ஆனால், என்னுடைய பிறந்த நேரமோ, ஊரோ உங்களுக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அப்புறம் எப்படி என்னுடைய ராசி, லக்னமெல்லாம் உங்களால் சொல்ல முடிந்தது?” என்றேன். அவர் கண்களை மூடி கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்தார். நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

சிறிது நேரம் கழித்து கண்களைத் திறந்தவர், “என்ன கேட்டே?” என்றார். என்ன இது! இப்படிக் கேட்கிறார். ஒருவேளை இதுவரை நடந்ததை எல்லாம் மறந்து விட்டாரோ என்று நினைக்கத் தோன்றியது. சரி! வயதாகி விட்டாலே மறதி வருவது சகஜம்தானே என்று எனக்கு நானே சமாதானம் செய்து கொண்டேன்.

ஆனால் நான் அப்படி நினைத்தது தவறு என்று கொஞ்ச நேரத்தில் எனக்குப் புரிந்தது.

“நான் சென்ற முறை வந்திருந்த போது, என்னைப் பார்த்தவுடன் நான் துலா ராசி என்றும், மிதுன லக்னம் என்றும் சொன்னீர்களே, அது எப்படி என்று…”என்றவனை இடைமறித்து,

“அது மட்டுமா சொன்னேன். நீ விசாக நட்சத்திரம் 1ம் பாதம் என்றுகூடச் சொன்னேனே” என்றார். அதைக் கேட்ட எனக்கு அதிர்ச்சியே ஏற்பட்டு விட்டது. இவ்வளவு ஞாபக சக்தி உள்ளவர் எதற்காக நம்மிடம் ‘என்ன கேட்டாய்’ என்று மறுபடி சொல்லச் சொன்னார்? புரியவில்லை.

“நீங்கள் சொல்வது சரிதான், அதுதான் எப்படி என்று கேட்டேன்” என்றேன்.

“உன்னைப் பார்த்து தானே சொன்னேன்?” என்றார் என்னை நேராகப் பார்த்து.

“ஆமாம். என்னைப் பார்த்து தான் சொன்னீர்கள்” என்றேன்.

எதற்காக இப்படிக் கேட்கிறார் என்று புரியவில்லை. தொடர்ந்து அவரே,

“பிறகு என்ன சந்தேகம்?” என்றார்.

ஏன் இப்படிப் போட்டு குழப்புகிறார். எப்படி சொன்னீர்கள் என்று விளக்கம் கேட்டால் அதற்கு பதில் சொல்லாமல் மழுப்புகிறாரே!

“ஐயா, அதில்தான் சந்தேகம். என்னைப் பார்த்தே எப்படி அதையெல்லாம் சொன்னீர்கள்?” என்றேன் பவ்யமாக.

“ஒரு விரல் நகத்தை வைத்துக் கொண்டு, அந்த நகத்துக்குரிய நபரையே சிலையாக வடித்த சிற்பியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதில்லையா? ஒரு தலை முடியை வைத்து அதற்குச் சொந்தமான பெண்ணை மச்சம் முதற்கொண்டு மிகச் சரியாக ஓவியமாகத் தீட்டிய ஓவியனைப் பற்றி நீ கேள்விப் பட்டதில்லையா?” என்றார்.

“ஆம் ஐயா, நான் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். சாமுத்திரிகா லட்சணத்தை வைத்து அப்படிச் செய்ய முடியும் என்று என்னுடைய சிறு வயதில் கேட்ட கதைகளில் சொல்லக் கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். என் தந்தையார் கூட இது போன்ற கதைகள் நிறையச் சொல்லி இருக்கிறார்” என்றேன்.

“ஏம்ப்பா, ஒரு நகத்தையோ, ஒரு தலைமுடியையோ வைத்து முழு உருவத்தையும் சிலையாகவோ, ஓவியமாகவோ வடிக்க முடியும் போது, உன்னை நேருக்கு நேர் பார்த்து உன்னைப் பற்றிய விபரங்களை என்னால் சொல்ல முடியாதா?” என்றார்.

எனக்கு நெற்றிப் பொட்டில் அடித்தால் போல் உறைத்தது. அப்படியானால் இவர் சாதாரணமான மனிதர் அல்ல. சாமுத்திரிகா லட்சணம் அறிந்த அறிஞர்.

அப்படியே அவர் முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்தேன்.

“ஐயா, தவறாக நான் எதுவும் கேட்டு இருந்தால் மன்னிக்கவும்” என்றேன்.

“எழுந்திருப்பா, உன்மேல் தவறில்லை. இப்போது கலிகாலம், எதற்கெடுத்தாலும் சந்தேகம். நீ என்ன செய்வாய்?” என்றார்.

“ஐயா, ஒரு வேண்டுகோள். அருள்கூர்ந்து என்னை தங்களுடைய சிஷ்யனாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்” என்றேன்.

“சிஷ்யனா? எதற்கு?” என்றார் எதற்கும் பிடி கொடுக்காமல்.

“இந்த சாமுத்திரிகா லட்சணத்தை எனக்கு தாங்கள் உபதேசிக்க வேண்டும்” என்றேன்.

“அப்பா, எனக்கோ வயதாகி விட்டது. என்னால் அது முடியுமா என்று தோன்றவில்லை. அந்தக் கலையை நன்றாக அறிந்தவர்களும் மிக மிக சொற்பம். அதனால் உன்னுடைய எண்னம் நிறைவேறுவது மிகவும் கடினம்” என்றார்.

“ஐயா, நீங்கள் அப்படிச் சொல்லக்கூடாது. உங்களுக்கு எப்பொழுது வசதிப்படுமோ அப்போதெல்லாம் நான் வருகிறேன். வந்து கற்றுக் கொள்கிறேன்” என்றேன்.

“அப்படியெல்லாம் திடீரென ஆரம்பித்து விட முடியாது. நீ முதலில் ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் நிபுணத்துவம் பெற வேண்டும். அதன் பிறகுதான் இதற்கு வர வேண்டும்” என்றார்.

“அப்படியானால் ஜோதிட சாஸ்திரத்தை முதலில் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டுகிறேன். அருள்கூர்ந்து என்னை சிஷ்யனாக ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்” என்றேன்.

கொஞ்ச நேரம் யோசித்தார். அவர் முன்னால் கைகட்டி நின்று காத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

“என்னுடைய சிஷ்யன் சேகரைப் போய் பார். அவன் உனக்கு உதவுவான்” என்றார். ஒரு போன் நம்பரையும், அட்ரஸையும் குறித்துக் கொடுத்தார்.

“ஐயா, நீங்கள் சொன்னபடியே செய்கிறேன்” என்றேன்.

“முதலில் ஜோதிட சாஸ்திரத்தைக் கற்று தெளிவு பெறு. பிறகு இதைப் பற்றி யோசிக்கலாம். ஒருவேளை என்னுடைய காலம் முடிந்து விட்டாலும் உனக்குத் தகுந்த குருநாதர் உன்னைத் தேடி வருவார்” என்று சொல்லி என்னை ஆசீர்வதித்தார்.

அவரை வணங்கி விடை பெற்று அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

இவ்வாறு தன்னுடைய கதையை முடித்தார் ஜோதிடர் கடிவேலு.

கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 3

18 டிசம்பர்

சென்ற இடுகையில் தான் சோதிடரானது எப்படி என்ற கவிஞர் கடிவேலு சொல்லி வந்தாரல்லவா? இதோ அவரே தொடர்ந்து அந்தக் கதையைச் சொல்கிறார். கேட்போம். முந்தைய இடுகையைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

யாரிடமாவது கேட்டு ஏதாவது விளக்கம் கிடைக்குமா என்று தேட ஆரம்பித்தேன். அப்போது பக்கத்து வீட்டில் இருப்பவர் ஜோதிடத்தில் ஓரளவு பரிச்சயமுள்ளவர் என்று தெரிந்தது. இவ்வளவு நாள் பக்கத்து வீட்டில் இருந்தாலும் நமக்குத் தேவை என்று வரும் போதுதான் அவரிடம் என்ன தனித்துவம் இருக்கிறது என்று நமது கவனத்துக்கு வருகிறது.

மாலை நேரத்தில் மொட்டை மாடியில் காலாற சிறிது நேரம் நடப்பது அவர் வழக்கம் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அதனால் அன்று மாலை நானும் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றேன். என்னைப் பார்த்த அவர் ஆச்சரியமடைந்து, “என்ன வாக்கிங்கா?” என்று பேச்சை ஆரம்பித்தார். சிறிது நேரம் பரஸ்பரம் குசலம் விசாரிப்புகள். அதற்குப் பின் நேரடியாக விஷயத்துக்கு வந்தேன்,

“நீங்கள் ஜோதிட சாஸ்திரம் அறிந்தவர் என்று கேள்விப் பட்டிருக்கிறேன். ராசியையும், லக்னத்தையும் எப்படி கண்டு பிடிப்பது என்று சொல்லுங்களேன்?” என்று கேட்டேன்.

“என்ன திடீரென்று ஜோதிடத்தைப் பற்றி விசாரிக்கிறீர்கள்?” என்றார்.

“சும்மா தெரிந்து கொள்ளலாம் என்றுதான்” என்றேன்.

“ஒருவர் பிறந்த பிறந்த நேரத்தையும், பிறந்த இடத்தையும் வைத்து, அந்த நேரத்தில் கிரகங்கள் எந்தெந்த அமைப்பில் இருக்கிறது என்று பஞ்சாங்கம் மூலமாகத் தெரிந்து, அவற்றைக் கருத்தில் எடுத்துக் கொண்டு, ஒரு சில கணக்குகளைப் போட்டு, ஒரு முடிவுக்கு வருவதுதான் ஜாதகம் கணித்தல் எனப்படுகிறது. அதில் சந்திரன் எந்த நட்சத்திரத்தில் இருக்கிறதோ அதுதான் அந்த ஜாதகரின் நட்சத்திரம். அது இடம் பெற்ற வீடுதான் அவரின் ராசி என்று சொல்லப்படும்” என்று சொல்லி சிறிது நிறுத்தினார்.

“சரிதான். புரிகிறது. லக்னம் என்றால் என்ன?”

“குழந்தை பிறந்த நேரத்தில் எந்த ராசி உதயமாகிறதோ, அதுதான் அந்தக் குழந்தையின் லக்னம் ஆகும்”

“அப்படியானால் ஒரே நேரத்தில் இருவர் வேறு வேறு இடங்களில் பிறந்தால் அவர்கள் ஜாதகம் மாறுபடும், சரிதானே” என்றேன்.

“ஆமாம், ஒரு சில நிமிட வித்தியாசம் கூட மிகப் பெரிய மாறுதலை ஏற்படுத்தும்” என்றார் உறுதியாக.

“சரி, ஒருவரைப் பார்த்தவுடன் அவர் என்ன ராசி, என்ன லக்னம் என்று சொல்ல முடியுமா?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் வீசினேன். எனக்குத் தெரிய வேண்டியது அதுதானே.

“அது எப்படி முடியும்? அது சாத்தியமில்லையே” என்றார், என்னை சந்தேகமாகப் பார்த்துக் கொண்டே.

“ஆனால் ஒருவர் என்னைப் பார்த்தவுடனே என்னுடைய ராசி, லக்னம் எல்லாவற்றையும் சொன்னாரே” என்றேன்.

“அப்படியா, ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே” இப்போது அவருக்கு ஓரளவுக்கு என்னுடைய நோக்கம் புரிந்திருக்கும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

“அது மட்டுமல்ல, அவர் என்னுடைய நட்சத்திரம் விசாகம் என்றும் அதிலும் 1ம் பாதம் என்றும் கூட சொன்னார்” என்றேன். அவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து, “இதை என்னால் நம்ப முடியவில்லையே” என்றார். அவர் முகத்தில் ஆச்சரியக்குறி!

“ஆனால் அதுதான் உண்மை. அவர் சொன்ன போது என்னால் நம்பவே முடியவில்லை” என்றேன்.

“அப்படியானால் அவர் ஒரு அதிசய மனிதர்தான். ஒரு சிலர் இப்படிப்பட்ட சக்தி உள்ளவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள். நானும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றார். கொஞ்ச நேரம் அமைதியாகக் கழிந்தது. பிறகு,

“ஜோதிடத்தைப் பற்றி ஓரளவு தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் எந்த புத்தகத்தைப் படிக்கலாம்?” என்று கேட்டேன்.

“குடும்ப ஜோதிடம் என்று ஒரு புத்தகம் இருக்கிறது. அதைப் படித்தால் ஓரளவு ஜோதிடத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம்” என்றார்.

அவரிடம் பேசிய பிறகு, அந்த அதிசய மனிதரை உடனே சந்திக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தீவிரமானது. ஆனால் அடுத்த பிரதோஷம் வரை காத்திருக்க வேண்டுமே. அன்று தானே அவரை சந்திக்க முடியும்.

அன்று மாலை புத்தக கடைக்குப் போய் பக்கத்து வீட்டு நண்பர் சொன்ன குடும்ப ஜோதிடம் புத்தகத்தை வாங்கி வந்து படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

ஆனால் அதில் உள்ள விஷயங்களை புரிந்து கொள்வது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. அதனால் நமது ராசி, லக்கினம் இவற்றுக்கு என்ன பலன் என்று முதலில் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று அதை மட்டும் படித்தேன்.

பின்பு நட்சத்திரங்களுக்கு உரிய பலன் என்ன என்பதைப் பார்த்தேன். விசாக நட்சத்திரம் 1, 2, 3, 4 என்று நான்கு பாதங்களுக்கும் பலன் அதில் சொல்லப் பட்டிருந்தது. எனக்கு விசாகம் முதல் பாதம் என்பதால் அதற்குரிய பலனைப் படித்தேன். படித்தவுடன் திகைத்து விட்டேன்.

அதில் இப்படி சொல்லப்பட்டிருந்தது.

visakham 

நன்றி: குடும்ப ஜோதிடம்

அதில் சொன்னபடி கல்வியில் ஆர்வம், சங்கீதத்தில் பிரியம் உள்ளவர் போன்ற விஷயங்கள் உண்மையென்றாலும், மற்றவர்களை ஏமாற்றும் குணம் கொண்டவர்களாகவும் இருப்பார்கள் என்பதையும் நடக்காத காரியங்களை சாதிக்க முயல்பவர்க்ளாக இருப்பார்கள் என்பதையும் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.

ஜோதிட சாஸ்திரம் கூறுபவர்களாக இருப்பார்கள் என்பதைப் படித்த போது, அந்தப் பெரியவர் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. அவரைச் சந்திக்கும் போது நமக்குப் பொருந்தாத விஷயங்கள் சொல்லப் பட்டிருப்பதைப் பற்றி அவரிடம் கேட்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

அடுத்த பிரதோஷம் நாளை மறுநாள் சனிக்கிழமை வருகிறது. என்னுடைய ஆவல் மிகவும் அதிகமானது.

அடுத்த இடுகையில் தொடரும்.

கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 2

4 டிசம்பர்

சென்ற இடுகையில் தான் சோதிடரானது எப்படி என்று கவிஞர் கடிவேலு சொல்ல ஆரம்பித்தாரல்லவா? நாம் மிகவும் ஆவலுடன் அந்தக் கதையைக் கேட்கத் தயாரானோம்.இதோ கவிஞரின் வார்த்தைகளிலேயே அந்தக் கதையைக் கேட்போம். அதற்கு முன்பு வெளியான கவிஞர் கடிவேலு சோதிடரான கதை – பகுதி 1 ஐ படிக்க இங்கே சொடுக்கவும்.

இதோ கவிஞர் கடிவேலு தொடர்கிறார்….

“ஒருமுறை என்னுடைய வியாபார விஷயமாக ஒரு நண்பரைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன்.. அவருடைய வீட்டில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அந்த வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஒரு பெரியவர் வெளியே வந்தார். அவருக்கு சுமார் எழுபத்தி ஐந்து வயது இருக்கலாம். வந்தவர் கொஞ்ச நேரம் எங்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். பிறகு திடீரென என்னைப் பார்த்து, “ஏம்ப்பா, உனக்குத் துலா ராசி தானே?” என்று கேட்டார். முன்பின் தெரியாத ஒருவர் திடீரென்று இப்படிக் கேட்டதும் எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது.

எனக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் உடனடியாக வார்த்தைகள் வரவில்லை. அதற்கு முன்னால் அவரை நான் பார்த்ததே இல்லை. என்னைப் பற்றி எந்த விபரமும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் என்னைப் பார்த்ததுமே, ‘உனக்கு துலா ராசியா என்று கேட்கிறாரே’ அது எப்படி? என்று எனக்கு புரியவில்லை. கொஞ்சம் சுதாரித்துக் கொண்டு, சரி அவரிடமே கேட்கலாம் என்று, அவரைப் பார்த்து, “ஐயா, எப்படி…” என்று கேள்வியைக் கேட்டு முடிப்பதற்குள் “விசாகம் 1ம் பாதமா?, 2ம் பாதமா?” என்று அடுத்த கேள்வியை வீசினார். எனக்கு மேலும் அதிச்சி! ராசியைச் சொன்னார். அதற்காவது ஏதோ காரண காரியம் இருக்கும் என்று ஏற்றுக் கொள்ளலாம். ஆனால் குறிப்பாக ஒரு நட்சத்திரத்தைக் குறிப்பிட்டு அதிலும் 1ம் பாதமா, 2ம் பாதமா என்று கேட்கிறாரே? என்று அதிர்ச்சியில் உறைந்து விட்டேன்.

ஏனென்றால் அப்போது எனக்கு என்னுடைய நட்சத்திரம் மட்டுமே தெரியும். அதில் உள்ள பாதமெல்லாம் தெரியாது. பெரும்பாலானவர்களுக்கும் அப்படித்தானே, கோயிலில் அர்ச்சனை பண்ணும்போது அர்ச்சகர் கேட்டால் மட்டுமே ராசி நட்சத்திரம் சொல்கிறோம். மற்றபடி வேறு எதற்கும் பயன்படுத்துவதில்லை அல்லவா? அதனால், ‘ஐயா நான் துலா ராசிதான், விசாக நட்சத்திரம்தான். ஆனால் பாதம் பற்றி எல்லாம் தெரியாது’ என்றேன். அப்படியா என்று கேட்டு விட்டு, என்னை சிறிது நேரம் உற்றுப் பார்த்தார். “உனக்கு விசாகம் 1ம் பாதம்தான். லக்கினம் மிதுனம்” என்றார். அவர் குரலில் ஒரு உறுதி இருந்தது.

“ஐயா, எதை வைத்து இதையெல்லாம் சொல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். உடனே ஏதோ ஜோக்கைக் கேட்டது போல் கடகடவென்று சிரிக்க ஆரம்பித்தார். எனக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. என்ன சொல்லி விட்டேன் என்று இப்படி சிரிக்கிறார் என்று குழம்பியபடி என்னுடைய நண்பரைப் பார்த்தேன்.

“அப்பா, அவருக்குத்தான் ஒன்றுமே புரியவில்லை என்று சொல்கிறாரே, எப்படி என்று சொல்லேன்’ என்றார். அப்போதுதான் அவர் நண்பருடைய தந்தை என்று தெரிந்தது. அதைக் கேட்டதும் அந்தப் பெரியவர், “அடப் போடா, அவரே பெரிய ஜோதிடர்தானே” என்றார். எனக்கு திக்கென்றது. ‘நான் ஜோதிடனா?’ என்ன சொல்கிறார் இந்த மனிதர்? யார் இவர்? என்னென்னவோ சொல்கிறார் ஒன்றும் புரியவில்லையே’ என்று குழம்பிப் போனேன்.

அந்த மனிதர் வேறு எதுவும் சொல்லாமல் மறுபடி, வீட்டுக்குள் போய் விட்டார். எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவருடைய மகனான என் நண்பரிடம் கேட்டேன். “என்ன இது? ஏதேதோ சொல்கிறாரே, கொஞ்சம் அவரிடம் கேட்டுச் சொல்லுங்கள்” என்றேன்.

“அவர் சாதாரணமாக யாரிடமும் பேச மாட்டார். இப்போது உள்ளே போய் கேட்பதில் எந்த பிரயோஜனமும் இல்லை” என்றார்.

“யாரிடமும் பேச மாட்டாரா? அப்படியானால் இப்போது எப்படி பேசினார்?” என்று கேட்டேன். “அதுதான் எனக்கும் புரியவில்லை. ரொம்பவும் அவசியமானால் மட்டுமே ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசுவார். மற்றபடி வேறு யாரிடமும் பேச மாட்டார்” என்றார்.

தொடர்ந்து அவரே, “ஆனால் ஒவ்வொரு பிரதோஷத்தன்றும் விரதம் இருப்பார். அன்று முழுக்க யார் என்ன கேட்டாலும் தெளிவாகப் பதில் சொல்லுவார்” என்றார்.

எனக்கு கொஞ்சம் ஏமாற்றமாக இருந்தது. இதற்குக் காரணம் தெரியாமல் தலையே வெடித்து விடும்போல் இருந்தது. என்னைப் பார்த்த நண்பர், “ஒன்றும் கவலைப் படாதீர்கள்.  வரும் பிரதோஷத்தன்று காலையில் வாருங்கள். அப்போது உங்களுடைய கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும்’ என்று சொல்லி என்னை வழியனுப்பி வைத்தார்.

நான் வீட்டிற்குத் திரும்பிய பிறகும் எனக்கு அதே நினைவாகவே இருந்தது. எல்லாமே ஒரு அதிசயம் போல் நடந்து முடிந்து விட்டது. நான் பெரிய ஜோதிடனாமே! இதுவரையில் ஜோதிடத்தைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாதே! அதுபற்றி நினைத்துக் கூடப் பார்த்ததில்லையே! நம்மைப் பார்த்தவுடன் துலா ராசியா என்று எப்படிக் கேட்டார். விசாக நட்சத்திரம் அதிலும் 1ம் பாதம் என்று சொன்னாரே, அது உண்மைதானா?

உடனே, அதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்று என்னுடைய ஜாதகத்தை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ஜென்ம நட்சத்திரம் விசாகம் ஆதியந்த பரம நாழிகை 64 வினாடி 26

கெர்ப்ப செல் நாழிகை 7 வினாடி 34 சுபம்

செல் நீக்கி நின்றது நாழிகை 56 வினாடி 52

புனர்பூசம்

விசாகம்

பூரட்டாதி

இம்மூன்று நட்சத்திரம் கொண்ட வியாழ மாகாதிசை வருஷம் 16

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ஒன்றுமே புரியவில்லை. இதிலிருந்து பாதம் எப்படி தெரிந்து கொள்வது? அடுத்த பக்கத்தைப் புரட்டினேன். ஒவ்வொரு கிரகத்தின் நட்சத்திரமும் எந்த கிரகத்தின் சாரத்தில் என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.

…………………………………………………………………………………………..

ராகுவின் சாரத்தில் லக்னம் திருவாதிரை 1ம் பாதம்

…………………………………………………………………………………………..

குருவின் சாரத்தில் சந்திரன் விசாகம் 1ம் பாதம்

………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………..

………………………………………………………………………………………..

லக்னம் மிதுனம்

ராசி துலாம்

இதில் தான் விசாகம் 1ம் பாதம் என்று வருகிறது. அப்படியானால் இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்று முடிவு செய்தேன். மிதுன லக்னம் என்றும் இருக்கிறது. 

அப்படியானால் அந்தப் பெரியவர் சொன்னது சரிதான்! நமக்கே இதைப் புரட்டிப் பார்த்தால்தான் தெரிகிறது. ஆனால் எதையுமே பார்க்காமல் அவர் எப்படி இதையெல்லாம் சொன்னார்? யோசிக்க யோசிக்க குழப்பம்தான் அதிகமானது.

என்ன செய்யலாம், யாரிடமாவது கேட்கலாமா? என்று யோசனை வந்தது.

அடுத்த இடுகையில் தொடரும்

டெங்கு நோயிலிருந்து மீண்ட இளைஞர்! ஓர் அதிசயம்!

19 டிசம்பர்

கவிஞர் கடிவேலுவுடன் கொஞ்ச நாள் முன்பு நாம் உரையாடிய விஷயங்களை கடந்த சில இடுகைகளில் சொல்லி வருகிறோமல்லவா? சென்ற இடுகையில் வியாபாரத்தில் விளம்பரம் செய்வது எவ்வளவு முக்கியமானது என்றும் நாமும் விளம்பரம் செய்வதின் மூலம் பணம் சம்பாதிக்கலாம் என்றும் சொல்லி இருந்தார். அதற்கு நீர்ப்பறவை படத்தில் வந்த ஒரு வசனத்தை உதாரணமாகச் சொல்லி, தான் கூட அதைப் பற்றி பேசியதன் மூலம் அந்தப் படத்திற்கு ஒரு விளம்பரம் செய்துவிட்டதாகச் சொல்லியிருந்தார். அதை மீண்டும் வாசிக்க இங்கே சொடுக்கவும் அதிகமாகப் பணம் சம்பாதிப்பது யார்?

நேற்று நாம் ஆபீஸில் இருந்த போது, திடீரென்று கவிஞரிடமிருந்து நமக்கு போன் வந்தது. தான் இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் ஆபீசுக்கு வர இருப்பதாகச் சொன்னார். நமக்கு இன்ப அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவரை வரவேற்க காத்திருந்தோம். சொன்னபடி ஐந்து நிமிடத்தில் வந்து சேர்ந்தார் கவிஞர். வந்தவுடன், “நான் வந்தது உமக்கு ஒன்றும் தொந்திரவு இல்லையே?” என்றார்.

“தொந்திரவா? நீர் எப்போது வந்தாலும் முன்னுரிமை உமக்குத்தான். கவலை வேண்டாம்” என்றோம்.

“மிகவும் நன்றி!” என்றார். நாம் உடனே, “முக்கியமான விஷயமில்லாமல் நீர் இதுபோல் அவசரமாக வரமாட்டீரே, என்ன விஷயம்?” என்றோம்.

“சமீபத்தில் நம்மைப் பயமுறுத்துகிற நோய் டெங்குதானே. அதனால் பாதிக்கப்பட்டு இறப்பவர்களின் எண்ணிக்கையை அவ்வப்போது டிவி சேனல்களில் அறிவிப்பார்கள். இந்த நோய் எல்லோரையும் பயமுறுத்துவதற்குக் காரணம் அதற்கு சரியான மருந்து இன்னும் கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை என்பதுதான்” என்று நேரடியாக விஷயத்தை ஆரம்பித்தார்.

“ஆமாம், நாமும் பார்த்திருக்கிறோம்” என்றோம்.

“அந்த நோயின் தன்மை முற்றி, தொடர்ந்து மருத்துவர்களால் கண்காணிக்கப்படும் நிலையில்தான் ஒருவர் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்படுவார்” என்றார். தொடர்ந்து,

“மருத்துவர்கள் ஆன்ட்டிபயோடிக் எனப்படும் மருந்துகளைக் கொடுத்து நோயின் தீவிரத்தைக் குறைக்க முயற்சி செய்து கொண்டேயிருப்பார்கள். ஆனாலும் பிலேட்ஸ் மற்றும் WBC எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டேயிருக்கும். நோய் தீர்க்கும் சரியான மருந்து இன்னும் கண்டுபிடிக்கப் படவில்லை என்பதால் அவர்களுக்கும் வேறு வழியில்லை. பிலேட்ஸ் எண்ணிக்கையை அதிகப் படுத்தினால்தான் நோய் குறையும். அதனால் இப்போதைக்கு அந்த நோயினால் ஏற்படும் உபாதைகளுக்கு மட்டும் மருந்து கொடுக்க முடியும். ஒரு குறிப்பிட்ட அளவில் நோயின் தன்மை முற்றி விட்டால் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி முற்றிலுமாக குறைந்து ஒரு கட்டத்தில் அது நோயாளியின் உயிரைக் காவு வாங்கிவிடும்” என்றார்.

நாம் கவனமாக கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம். பிறகு கவிஞர், “டெங்கு நோயின் அறிகுறிகள் என்னென்ன தெரியுமா?” என்று நம்மிடம் கேட்டார்.

திடீரென்று டெங்குவைப் பற்றி ஏன் பேசுகிறார் என்று நமக்குப் புரியவில்லை. அதனால், “நீரே சொல்லும்; டெங்குவின் அறிகுறிகள் என்ன?” என்று பதிலுக்கு நாம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டோம்.

அதற்கு தன்னுடைய மொபைல் போனில் ஒரு பட்டனைத்தட்டி அதனைக் கேட்கச் சொன்னார். அதில் ஹரிகாந்த் என்ற பெயருடைய ஒருவர் டெங்கு நோயின் அறிகுறிகளைப் பற்றி பேசினார். அந்த ஒலி உரையைக் கேட்க கீழே உள்ள பிளேயரில் சிவப்பு பட்டனை சொடுக்கவும்.

கேட்டு முடித்ததும், “நமக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது. அவர் சொல்வதைப் பார்த்தால் அந்த நோயைக் குணப்படுத்துவது மிகவும் கடினம் என்று தோன்றுகிறதே” என்றோம்.

“ஆமாம், இதில் பேசியிருப்பவர் மருத்துவத்துறையில் இருப்பவர்தான். அவர் கூறும் சில சொற்கள் (பிலேட்ஸ், WBC  போன்றவை) நமக்குப் புரியவில்லை என்றாலும் அந்த உரையின் மூலம் நாம் தெரிந்து கொள்ளும் விஷயம்தான் முக்கியமானது” என்றார்.

“அப்படியென்றால் டெங்கு நோய் வந்தால் பிழைப்பது கடினம்தானா? அதிலிருந்து மீளவும், டெங்கு நோய் தாக்காமல் காத்துக் கொள்ளவும் வேறு வழியில்லையா?” என்றோம்.

“மிகவும் கடுமையான நோய்தான் அது. ஆனாலும் ஆங்காங்கே ஒரு சில அதிசயங்களும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இந்த நோயின் பாதிப்பில் அவஸ்தைப்பட்டு உயிர் பிழைத்து வந்த ஒருவர் பேசியதையும் கேட்டேன். மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது” என்றார்.

“அப்படியா? அது ஒரு அதிசய நிகழ்வாகத்தான் இருக்க முடியும்” என்றோம்.

உடனே கவிஞர் கடிவேலு அதைப் பற்றி விவரித்தார். அதைக் கேட்ட நமக்கு முதலில் நம்ப முடியவில்லை. பிறகு டெங்கு நோயிலிருந்து மீண்டு வந்த அந்த இளைஞரின் பேச்சை நமக்கு போட்டுக் காண்பித்தார். டெங்கு நோயினால் பாதிக்கப் பட்டு மிகவும் சீரியஸான நிலையில் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட அந்த இளைஞர் எப்படி உயிர் பிழைத்து வந்தார் என்பதைக் அந்த இளைஞரே சொன்னதைக் கேட்டபோது மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

அந்த இளைஞர் பேசிய ஒலி உரையைக் கேட்க கீழே உள்ள பிளேயரில் சிவப்பு பட்டனை சொடுக்கவும்.

அந்த ஒலி உரையைக் கேட்டு முடித்ததும் நாம் கவிஞரைப் பார்த்தோம்.

“இதுதான் நான் சிபாரிசு செய்யும் “நியூட்ரிலைட் துணை உணவுகளின் (Nutrilite Food Supplements) மகத்துவம்” என்றார். அடுத்த சில நிமிடங்களில் “இன்னொரு நாள் வருகிறேன்” என்று சொல்லி விட்டு அவசரமாகக் கிளம்பி விட்டார்.

சென்னையில் தமிழ் வலைப்பதிவர் திருவிழா 2012!

5 செப்

தமிழ் கவிதைகள் மற்றும் வேர்கள் இடையில் ரசிப்பு

கடந்த 26-08-12 அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை சென்னை மேற்கு மாம்பலத்தில் தமிழ் வலைப்பதிவர் திருவிழா 2012 நடந்தது. ஏராளமான வலைப்பதிவர்கள் கலந்து கொண்ட அந்த நிகழ்வில் நாமும் கலந்து கொண்டதில் மகிழ்ச்சியடைந்தோம். அந்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றி அதில் கலந்து கொண்ட பதிவர்களும், ஏன் கலந்து கொள்ள இயலாத பதிவர்களும்கூட நிறைய செய்திகளை தங்களது வலைப்பூவில் சொல்லிவிட்டார்கள். ஆனால் நாம் இதுவரை அதைப்பற்றி எதுவும் சொல்லாதது நமக்கு ஒரு மனக்குறையாக இருந்தது. இந்த இடுகையின் மூலம் அந்தக் குறை நீங்குகிறது. அநேகமாக அதைப்பற்றி எழுதும் கடைசி பதிவர் நான்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

நமது நண்பர்கள் பாண்டியன்ஜி அவர்களையும் ரிஷ்வன் அவர்களையும் அங்கே சந்திக்க முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி. மேலும் திண்டுக்கல் தனபாலன், கோவை கோவி போன்ற பதிவர்களின் அறிமுகமும் சந்தோஷமளித்தது. வெளியூர்களிலிருந்தும், வெளிநாடுகளிலிருந்தும் வந்திருந்த பதிவர்களை பார்க்க முடிந்தது. ‘தூரிகையின் தூறல்’ மதுமதி அவர்களால் ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்த இந்த விழாவில், புலவர் இராமானுஜம், சென்னைப்பித்தன் போன்ற மூத்த பதிவர்களையும், சில பெண் பதிவர்களையும் பார்க்க முடிந்தது.

உள்ளே நுழையும்போது அடையாள அட்டையில் பெயரும், வலைப்பூவின் பெயரும் எழுதிக் கொடுத்தார்கள். சட்டைப் பையில் மாட்டிக்கொள்ளலாம். நமது வலைப்பூவின் பெயரை ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருந்ததைப் படித்து விட்டு, அடையாள அட்டை கொடுப்பவர் ‘ராசிப்பூ’வா? என்று கேட்டார் (இந்த ராசிதான்  நம்மை என்ன பாடுபடுத்துகிறது?). இல்லை ‘ரசிப்பு’ என்றோம். அவர் நமது அட்டையில் ‘ரசிப்பூ’ என்று எழுதிக்கொடுத்து விட்டார். அதைப் பார்த்த மதுமதி அவர்கள் இந்த நெடிலுக்கு என்ன காரணம் என்று சொல்ல முடியுமா? என்று கேட்டார். ‘ரசிப்பு’தான், தவறாக எழுதிவிட்டார் என்றேன். உடனே பேனாவை எடுத்து சரி செய்தார்.

வலைப்பதிவர்கள் தங்களை அறிமுகப் படுத்திக் கொள்ளும் நிகழ்வின் போது சில சுவையான விஷயங்களும் நடந்தது. அதிலும் சேட்டைக்காரன் என்பவரின் நகைச்சுவையான அறிமுகம் ரசிக்கும்படி  இருந்தது. ராசிகளைப் பற்றியும், ஜோதிட சம்பந்தமாகவும் எழுதும் ஒரு வலைப்பதிவர் அறிமுகத்துக்காக மேடையேறும் போது படியில் தடுமாறி, கீழே விழாமல் சுதாரித்துக் கொண்டு மேடையேறினார். ‘அவருக்கே நேரம் சரியில்லை போல’ என்று சிலர் ஜாலியாக கமெண்ட் அடித்ததைக் கேட்க முடிந்தது.

புதிய தலைமுறை, மக்கள் தொலைக்காட்சி, ஆனந்த விகடன் போன்ற ஊடகங்களிலிருந்து வந்திருந்து நிகழ்ச்சியை கவரேஜ் செய்தார்கள். நிகழ்ச்சிக்கு வரமுடியாதவர்கள் இன்டர்நெட் மூலமாகவும் பார்க்க ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. மதியம் சுவையான சாப்பாட்டுக்கும் ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது.

நம்மால் உணவு இடைவேளை வரைதான் கலந்து கொள்ள முடிந்தது. 3.00 மணிக்கு வேறொரு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள வேண்டியிருந்ததால் 2.00 மணிக்கு நண்பர்களிடம் விடைபெற்றுக் கிளம்பினேன். அதனால் மதியம் நடந்த நிகழ்ச்சியில், நண்பர்களின் கவிதை வாசித்தலையோ, சசிகலா அவர்களின் கவிதைப் புத்தகம் வெளியிட்ட நிகழ்வையோ, புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் அவர்களின் பேச்சையோ கேட்க முடியவில்லை.

மொத்தத்தில் சந்தோஷமான சந்திப்பாக நடந்து முடிந்தது அந்த திருவிழா. இது மேலும் தொடர்ந்தால் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பது நமது எண்ணம். இந்த விழாவினை ஏற்பாடு செய்த மதுமதி அவர்களுக்கும், விழாக்குழுவினர்களுக்கும் நமது பாராட்டுக்கள். அதில் எடுக்கப் பட்ட படத்தை இந்தப் பக்கத்தில் காணலாம். இதுவரை எந்த படமுமே நமது வலைப்பூவில் வரவில்லை என்ற குறையும் இதனால் நீங்குகிறது.

பொன்னான நேரம் எப்படி யெல்லாம் வீணாக்கப்படுகிறது!?

22 ஆக

உங்கள் நேரத்தை எப்படி செலவழிக்கிறீர்கள்? (தொடர்ச்சி…)

நாம் எப்படி நமது நேரத்தை செலவிடுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே நமது வாழ்க்கைத்தரம் அமைகிறது என்று கடந்த இடுகையில் சொன்னேன் அல்லவா? இரயில் ஓடிய வேகத்தில் நம் சிந்தனையும் ஓடியது. ஒரு சில வசதிகளுக்காக இப்படி பயணத்திலேயே பாதி வாழ்க்கையை சிலர் கழிக்கிறார்களே என்று வருத்தமாக இருந்தது. காலம் பொன் போன்றது என்று சொல்கிறார்கள். ஆனால் இப்படி எத்தனையோ பேர் அதன் அருமை தெரியாமல் அதை வீணடிக்கிறார்கள். நேரத்தை வீணடித்து விட்டு பிறகு, தனக்கு நேரம் சரியில்லை, ஜாதகம் சரியில்லையென்று புலம்புவார்கள்.

உண்மையில் காலம் விலை மதிப்பற்றது. ஒவ்வொரு நொடியும் மதிப்பு மிக்கது. வேறு எது போனாலும் திரும்ப கிடைத்து விடும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ஆனால் இந்த நொடி, இந்த நிமிடம் போனால் மறுபடி வரவே வராது என்பது உணர்ந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு நிஜம். இந்த உண்மையைத் தெரிந்து கொண்ட யாரும் நேரத்தை வீணடிக்க மாட்டார்கள். ஆனால் பெரும்பாலான மக்கள் தங்கள் நேரத்தின் மதிப்பை அறியாதவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு கசப்பான உண்மை.

எப்படியெல்லாம் நேரம் வீணடிக்கப் படுகிறது என்பதை யோசித்தால், நாம் சரியாக நேரத்தை உபயோகப்படுத்துகிறோமா? இல்லையா என்பதை தெரிந்து கொள்ளலாம். எப்போது TV என்ற ஒன்று நம் வாழ்க்கையில் வந்ததோ, அன்றே இந்த வழக்கம் ஆரம்பமாகி விட்டது. வீட்டில் ஒரு மூலையில் சாதுவாய் உட்கார்ந்திருக்கிறதே, TV என்ற பெயரில் ஒரு பெட்டி, அது நம்மைப் படாதபாடு படுத்துவதோடு நம்முடைய பெரும்பாலான நேரத்தையும் விழுங்கி விடுகிறது.

அத்தோடு இப்போது செல்போன் என்று ஒன்று வந்திருக்கிறது, அது படுத்துகிற பாடு சொல்லி மாளாது. “டேய், கணேசா, நீ எங்க இருக்கே?” என்ற சத்தம் கேட்டு எல்லோரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள். நானும் பார்த்தேன். ஒருவர் செல்போனை காதில் வைத்துக் கொண்டு கத்திக் கொண்டிருந்தார். “என்னது, A/C பெட்டிக்கு பின்னால் உள்ள பெட்டியில் இருக்கியா? நானும் அங்கேதான்டா இருக்கிறேன்” என்றதும், இரண்டு இருக்கைக்கு முன்னால் இருந்த ஒருவர் செல்போனைக் காதில் வைத்தவாறே எழுந்து திரும்பிப் பார்த்தார். அதைக் கண்டு எல்லோரும் சிரித்து விட்டார்கள்.

அப்போதுதான் கவனித்தேன். நான் இருந்த இருக்கைக்கு பக்கத்தில், எதிரில் இருந்த அனைவரது கையிலும் (தூங்குகிற நண்பரைத் தவிர) செல்போன் இருந்தது. இந்த செல்போன் இருக்கிறதே, அதை வைத்துக் கொண்டு சிலர் படாதபாடு படு(த்து)கிறார்கள். எப்போது பார்த்தாலும் SMS அனுப்புவது, கேம் விளையாடுவது அல்லது யாருடனாவது போனில் பேசிக்கொண்டேயிருப்பது; இல்லாவிட்டால் அந்த ஹெட்போனை காதில் மாட்டிக் கொண்டு பாட்டுக் கேட்கிறேன் பேர்வழி என்று நேரத்தை வீணடிப்பது. இவர்களிடம் போய் ஏதாவது ஒரு நல்ல விஷயத்துக்காக, வந்து கலந்துகொள்ளுங்கள் என்று அழைத்தால் ‘டைம்’ இல்லை என்று ஸ்டைலாகச் சொல்வார்கள்.

நேர விரயத்தில் இன்டர்நெட்டின் பங்கையும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆபீஸிலோ, வீட்டிலோ கம்ப்யூட்டரை ஆன் பண்ணி இன்டர்நெட்டுக்குள் நுழைந்து விட்டால் பலருக்கு அதை விட்டு வெளியே வருவதற்கே மறந்து விடும். அடுத்த லிங்க், அடுத்த லிங்க் என்று போய்க் கொண்டே இருக்கும். இப்படிச் சொல்வதால் TV யோ, செல்போனோ, இன்டர்நெட்டோ தேவையில்லை என்று சொல்வதாக அர்த்தமாகாது. இன்றைய வாழ்க்கை நடைமுறையில் அவையெல்லாம் இல்லாமல் வாழ்க்கையை கற்பனைகூட செய்து பார்க்க முடியாது.

ஆனால் அதைப் பயன்படுத்துவதே ஒரு போதை போலாகி நம்முடைய பொன்னான நேரம் விரயமாவதைத் தான் நாம் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். இதே விஷயங்களை பயனுள்ள வகையில் பயன்படுத்தி வாழ்க்கையை வளப்படுத்திக் கொள்பவர்களும் நம்மிடையே இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் மிகச்சிலரே. பெரும்பாலானோர் மேலே சொன்னது போல மதிப்பு மிக்க பல மணி நேரங்களை வீண்டிக்கவே செய்கிறார்கள்.

சென்ற இடுகையில் குறிப்பிட்டது போல போக்குவரத்திலும், மற்ற காத்திருப்புகளிலும் தவிர்க்க முடியாமல் அல்லது அதன் தீர்வுக்கான வழி தெரியாமல் நேரத்தை விரயம் செய்வது ஒரு பக்கம் என்றால் தெரிந்தொ தெரியாமலோ பலர் ஆக்கபூர்வமற்ற செயல்களில் ஈடுபட்டு வீணாக பொழுதைக் கழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே யதார்த்தம்.

இந்த நேர விஷயத்தில் கடவுள் யாரையும் வஞ்சிக்கவில்லை. எல்லோருக்கும் சரிசமமாக ஒரே அளவு நேரத்தைத்தான் கொடுத்திருக்கிறான். அவன் கறுப்போ, சிகப்போ, எழையோ, பணக்காரனோ, படித்தவனோ, படிக்காதவனோ எல்லோருக்கும் ஒரு நாளைக்கு 24 மணி நேரம்தான். யாருக்கும் ஒரு நிமிடம்கூட அதிகமோ, குறைவோ கிடையாது. சிலர் அதை சரியாகப் பயன்படுத்தி வாழ்க்கையில் நினைத்ததைச் சாதித்து, புகழின் உச்சத்தை அடைகிறார்கள். ஆனால் பலர் நல்ல அறிவு, திறமை இருந்தும், சரியாக நேரத்தை பயன்படுத்த தவறி வாழ்க்கையை வீணடிக்கிறார்கள்.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு வாழ்வில் முன்னேற வேண்டுமானால் ஒரு நொடியைக் கூட வீணடிக்கக் கூடாது என்று எனக்கு அறிவுறுத்திய நான் குருவாக மதிக்கும் திரு. மோகன் ராமநாதன் அவர்களை இந்த நேரத்தில் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

நேரம்தான் பணம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? எப்படி பணத்தை முதலீடு செய்து மேலும் மேலும் அதைப் பெருக்க முடியுமோ, அது போல நேரத்தையும் முதலீடு செய்து பலப்பல மடங்காக வருமானத்தை பெருக்க முடியும். நேரத்தின் அருமையைப் புரிந்து கொள்வோம். விரயமாகும் நேரத்தைப் பற்றி விழிப்புணர்வு கொள்வோம். அந்த நேரத்தை ஆக்கபூர்வமான முறையில் பயன்படுத்தி வாழ்வை வளப்படுத்திக் கொள்ள உறுதி எடுத்துக் கொள்வோம்.

அப்புறம் ஒரு விஷயம். நீங்கள் அரக்கோணம் இரயில் நிலையத்தில் இறங்கி பஸ் ஸ்டாண்டு போகவேண்டுமென்றால் கொஞ்சம் அதிக தூரம்தான் என்றாலும் மெதுவாக நடந்து போய் விடுவது உத்தமம். ஷேர் ஆட்டோ இருக்கிறதே ஒரு பத்து நிமிடம் மிச்சப்படுத்தலாம் என்று ஆசைப்பட்டு அதில் ஏறி விட்டீர்கள் என்றால் இரயில் நிலையத்திலிருந்து பஸ் ஸ்டாண்டு போவதற்குள் ‘கண்டேன் காதலை’ சினிமா படத்தில் காமெடி நடிகர் சந்தானம் சொல்வது போல நடு முதுகுத்தண்டு நகர்ந்துவிடும். அந்த ரோடு இருக்கும் லட்சணம் அப்படி.

உங்கள் நேரத்தை எப்படி செலவழிக்கிறீர்கள்?

20 ஆக

வெளியூர் பயணம் செல்ல வேண்டியிருந்தது. வேலை விஷயமாக எப்போதாவது இதுபோல் செல்வது உண்டு. காலை 6.25 மணி இரயிலைப் பிடிக்க வேண்டும். சீக்கிரமே படுத்துத் தூங்கிவிட்டேன். அப்போதுதான் காலையில் சீக்கிரம் எழுந்திருக்க முடியும். ஆனால் காலை 3.00 மணிக்கே விழிப்பு வந்து விட்டது. அதன்பிறகு தூக்கம் வரவில்லை. சரியாக 4.00 மணிக்கு எழுந்து, குளித்து ரெடியாகி 5.00 மணிக்கு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பினேன்.

அந்த அதிகாலை வேளையில் ஆங்காங்கே ஒரு சிலர் நடை பயின்று (உடற்பயிற்சி?) கொண்டிருந்தார்கள். வீடு வீடாக பால் பாக்கெட் போடுபவர்கள், பேப்பர் போடுபவர்கள் சுறுசுறுப்பாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். லேசான குளிரில் நடந்து செல்வது இதமாக இருந்தது. எவ்வளவு இனிமையாக இருக்கிறது. கண்களில் இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கம் மிச்சமிருந்தாலும் மனது உற்சாகமாக இருந்தது. இதையெல்லாம் அன்றாடம் அனுபவிக்க முடிகிறதா நம்மால்?

மின்சார இரயிலுக்காக காத்திருக்கும் போது கவனித்தேன். அப்பொழுதும் ஸ்டேஷனுக்கு உள்ளே இருக்கும் பேப்பர் ஸ்டால் திறந்திருந்தது. காலை பேப்பரை வாங்கிக்கொண்டு ஒரு இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தேன். பேப்பரில் கவனம் செல்லவில்லை. அருகே ஒரு ஜோடி அமர்ந்து இருந்தது. அவர்களிடம் ஒருவிதமான உற்சாகம் இருந்தது தெரிந்தது.

இரயில் வந்ததும் அதில் ஏறி அமர்ந்தேன். கிட்டத்தட்ட அந்த பெட்டியில் இருந்த பாதிப்பேர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பாவம்! நம்மைப்போல் அவர்களும் பாதித்தூக்கத்தில் எழுந்து பயணம் செய்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. எங்கு செல்வார்கள் என்று யோசித்தேன். ஒருவேளை சப்தகிரி எக்ஸ்பிரஸைப் பிடித்து திருப்பதி செல்வார்களோ? அப்படியிருந்தாலும் எல்லோருமா கோயிலுக்கு செல்வார்கள்?

கொஞ்ச நேரத்திலேயே என்னுடைய கேள்விக்கு விடை கிடைத்தது. என் எதிரில் ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் உட்கார்ந்திருந்தார். ஒரு கறுப்பு பேக்கை மார்போடு அணைத்தபடி தூங்கிக் கொண்டிருந்தவர் திடீரென விழித்து, “பார்க் ஸ்டேஷன் வந்தால் கொஞ்சம் எழுப்பி விடுங்கள்” என்று என்னிடம் சொன்னார். நான் சரி என்றதும் மறுபடி தூங்க ஆரம்பித்தார். பார்க் ஸ்டேஷன் இன்னும் 15 நிமிடத்தில் வந்து விடும். அதற்குள் ஒரு குட்டித்தூக்கமா?

பார்க் ஸ்டேஷன் வந்ததும் அவரை எழுப்பினேன். நானும் அங்குதான் இறங்க வேண்டும். இறங்கி வெளியே நடந்து சுரங்கப் பாதையில் இறங்க ஆரம்பித்த போது அவரைப் பார்த்தேன். சுரங்கப் பாதையில் இறங்காமல் தடுப்பைத் தாண்டி ரோட்டை கிராஸ் செய்து ஓடினார். ஏதோ அவசரம் போலும். நான் சுரங்கப் பாதையில் இறங்கி ஏறி, இரயில்வே ஸ்டேஷன் பிளாட்பாரத்தை அடைந்த போது, 6.00 மணி ஆகியிருந்தது.

வண்டியின் ஓரமாக நடந்து காலியிடம் இருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டே வந்து ஒரு பெட்டியில் ஏறினேன். காலியான ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்தேன். என்ன ஆச்சரியம்! எதிரே என்னுடன் மின்சார இரயிலில் வந்த மனிதர் அமர்ந்திருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் புன்முறுவல் செய்தார். பதிலுக்கு நானும் சிரித்தேன்.

“இடம் பிடிப்பதற்காகத்தான் வேகமாக வந்தீர்களா?” என்று கேட்டேன். “ஆமாம். உட்கார இடம் கிடைத்தால் 75 நிமிடங்கள் தூங்கலாமே?” என்றார். என்ன ஒரு கணக்கு!

“எங்கே போகிறீர்கள், அரக்கோணமா?” என்றேன். “ஆமாம். நீங்கள்? திருப்பதிக்கு போகிறீர்களா?” என்று பதிலுக்கு ஒரு கேள்வியைப் போட்டார். “இல்லை, நானும் அரக்கோணம்தான்” என்றேன். “உங்களை இதற்கு முன்னால் பார்த்ததில்லையே?” என்றார். சற்று நேரம் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இது என்ன கேள்வி?

“இல்லை, நீங்கள் தினமும் வருபவராக இருந்தால் எப்போதாவது உங்களை சந்தித்திருப்பேனே! இதுவரை பார்த்ததில்லையே, அதனால்தான் கேட்டேன்” என்றார்.

“நான் தினமும் வருவதில்லை. எப்போதாவது இதுபோல் விடிகாலை நேரத்தில் கிளம்பி செல்வதுண்டு. நீங்கள் எங்கே வேலை செய்கிறீர்கள்?” என்றேன்.

“அரக்கோணம் போய் அங்கிருந்து பஸ்ஸில் 35 நிமிடம் சென்றால் நான் வேலை செய்யும் கம்பெனி வரும். தினமும் இப்படித்தான் சென்று வருகிறேன்” என்றார்.

“தினமும் ரொம்ப தூரம் சென்று வருகிறீர்கள். சிரமம்தான். எப்போது வீட்டுக்குத் திரும்புவீர்கள்?” அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

“நாலரை மணிக்கு கம்பெனியிலிருந்து கிளம்பினால், பஸ் பிடித்து, இரயிலைப் பிடித்து மறுபடி மின்சார இரயிலைப் பிடித்து வீட்டுக்குப் போய் சேர, இரவு 9.30 மணி ஆகிவிடும்” என்றார்.

“அலுப்பாயிருக்காதா?” என்றேன் சற்றே ஆச்சரியமாய். “பழகிவிட்டது” என்றார். “அங்கேயே வாடகைக்கு ஒரு வீடு பார்த்து தங்கினால் இவ்வளவு சிரமம் இருக்காதல்லவா?” என்றேன். “இப்போது இருப்பது சொந்த வீடு. இந்த வசதி வேறு இடத்தில் கிடைக்காதே!” என்றார்.

தினமும் ஐந்து மணி நேரம் பயணித்து, எட்டு மணி நேரம் வேலை செய்து மறுபடி ஐந்து மணி நேரம் பயணித்து வீடு திரும்பி, சாப்பிட்டு தூங்கி(! நேரம் எங்கே இருக்கிறது?), என்ன மாதிரியான ஒரு அவசர வாழ்க்கை. வேறு சிந்தனைக்கோ, விளையாட்டுக்கோ எப்படி நேரம் இருக்கும். இந்த மாதிரியான சூழ்நிலையில் வாழ்க்கைத்தரம் கொஞ்சமாவது முன்னேறுமா? அதற்கு முயற்சி செய்வதற்காவது வாய்ப்பிருக்கிறதா?

“சார்” அவருடைய குரல் என் சிந்தனையை கலைத்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

“அரக்கோணம் வந்தால் என்னை எழுப்புகிறீர்களா?” என்று கேட்டு விட்டு என்னுடைய பதிலுக்குக்கூட காத்திராமல் தூங்க ஆரம்பித்து விட்டார். இரயில் புறப்பட்டது.

இந்த அனுபவம் நமது சிந்தனையைத் தூண்டியது.  பணம் சம்பாதிக்க வேண்டி மனிதன் எப்படிப்பட்ட சிரமங்களையெல்லாம் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது?. இவருடைய தினசரி வாழ்க்கை நமக்கு உணர்த்துவது என்ன? இரயிலுடன் சேர்ந்து நமது எண்ணங்களும் ஓடியது.

நாம் எப்படி நமது நேரத்தை செலவிடுகிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே நமது வாழ்க்கைத்தரம் அமைகிறது அல்லவா? அடுத்த இடுகையில் தொடர்கிறேன்.